IÖ4 
DENATUURLYKE HISTORIE 
Hnkajou zy, is, dat het niets van een verfcheurend dier heeft • men zal 
’er over kunnen oordeelen, lut het geen ik ’er van 70 I 
Doaor Klockker, wien ik met vermaak dikwils aanhall , St diPzelfde 
dier meer dan twee jaar leevende by zig gehad; men zal n,W 
vooren kinkajou genaamd is men 
PL XLII waarop hy vertoond wordt, vergeJykt met Sie welke de Hr n? 
Büffon pi XLIU, heeft laaten graveeren. Hy was hem uit de Coloniê de 
Berbice toegezonden; men begrypt dat deze bekwaame Natuurbefchouwcr 
net dier zorgvuldig onderzogt heeft; en zie hier, wat hy de goedheid 
iieeft my deswegen mede te deden. 
beftendig van zes uuren s’raorgens tot zes uuren s’avonds, 
en dat zo vaft, dat hy met ontwaakte wanneer men in de kamTkwan^ 
daar hy was; hy hadt dan zyn hoofd tulTchen zyne twee voorfte beS 
en hy maakte zig een halsband van zyn haart , waarin hy zyn hoofd berol! 
de; wanneer men hem door de kooi daar hy in was Ie openen, wakker 
maakte, blies hy ecrft tennaaftenby als een kat, en maakte Vervolgens een 
zacht k aagend geschreeuw, da^t vrees te kennen gaf. Wanneer hy van 
zelf wakke wierdt, ftak hy, al geeuwende, eene fmalle en lange tong uit 
den bek, gelyk ook wanneer hy honger of dorft hadt. Zonder woe% te 
zyn was hy echter met onderwcrpclyk ; hy liet zig niet vatten dan met Ve 
«ld en hy poogde te byten 0„1 hem^een tonrom 
was het veihgft hem te vertaffen tc™yl hy Hiep, of op het^Lnblik SS 
hy ontwaakte. ByaJdien men hem dan wilde verpligten te volgen heg 
tede hy zig met zyne voorfte en agterhe voeten vaft aan alles wat hy 
aantrof, met zulk eene kracht, dat men hem eer van malkander gehaald 
dan genoodzaakt zoude hebben het geen hy aangegreepen hadt los te laa- 
ien; men raocft hem de voeten met de hand Josmaaken. Daar is geen 
di^ van zyne grootte, dat hem in llerkte van de voeten evenaart. 
Zyn gewoon voedzel was brood in melk of water geweekt; hy at ook 
gaarne aardappelen , pceren , en in t algemeen alle iborten van vruchten 
graanen , en tuinvruchten , t zy dezelve raauw of gekookt waren ; maar hv 
weigerde ftandvaftig vleefch, hoedanig het ware, en at geenerleie infek- 
Indien hy niet ten eerften vondt waarmede zyn honger te Rillen 
S wicrp.alles omverre wat onder z^n berfS was gelyk 
Li In n*- kop waarin men hlm L 
dllllKen gaf, en fl,epte alies wat hy Itonde naar zyn hok , met zyne voe- 
ten krabbende. Wanneer men hem eeten hadt gebragt, en hy een Ruk 
vondt, dat te groot was, zettede hy, zoals de honden doen, de voorRe 
voeten daar op, om het des te gemaklyker te kunnen affeheuren 1-Jv ve 
bruikte nooit zyne handen om iets aan den mond te brenven ' - 7 ,^ 
eekhoorns; hy dronk bikkende. Na dat hv wel verzadigd wis ging hv op 
Siieuws flaapen; dus verdeelde hy zyn tycl tulTchen. eeten drinkenden 
flaapen. Hy fcheen vry dom, en betuigde geene vreugde aan hem 
die hem eeten bragt Hy wierdt knorrig zo dikwijs een vrouw hem 
naderde. Ik heb reeds gezegd, dat hy zeer vreesachtig was ; zo- 
