I 7 Ö DE NATUURLYKE HISTORIE 
BrVOEGZEL TOT HET ARTÏKEL FAN D EN CABlAly 
XII Deely bladz. 256. 
W y hebben weinig by te voegen by de Hiflorifche en niets by 
de. zeer naauwkeurige befchry ving welke wy van dit Amerikaanfch 
dier gegeeven hebben in het Xllde Deel , bladz. 256, enz. , en ’t welk wy 
op de Lilde El, van dat zelfde Deel hebben vertoond. De Hr. de la 
.Borde heeft ons alleenlyk gefchreeven, dat het zeer gemeen is in Guiana, 
en nog meer in de landen die grenzen aan de rivier der Amazoonen , waarin 
de viich zeer overvloedig is. Hy zegt , dat deze dieren altyd by paaren 
gaan, mannetje en wyfje, en dat de grootfle omtrent honderd ponden wee- 
gen. Zy ontwyken de bewoonde ftreeken , verlaaten de oevers der rivie- 
ren niet, en zo zy iemand bemerken, werpen zy zig in ’t water, zonder 
onder te duiken, gelyk de otters, maar fteeds zwemmende gelyk de var- 
kens ; fomtyds evenwel laaten zy zig tot op den grond van ’t water zinken , 
en zy blyyen daar zelfs vry lang- Men vangt hen fomtyds jong , en voedt 
hen in huis op, alwaar zy zigligclyk gewennen om brood, gierft, en tuin- 
vruchten te eeten , fchoon zy in hunnen natuurflaat voornaamlyk van vifch 
leeven: zy werpen maar één jong 5 zy zyn gantfeh nietgevaarlyk, en tas- 
ten nooit de menfehen noch de honden aan. Hun vleefch is wit, malfch, 
en van een zeer goeden fmaak ; dit laatfte fchynt te ftryden met het geen 
andere berichten zeggen, naamlyk, dat het vleefch van den cabiai eer den 
fmaak van kwaade vifch dan dien van goed vleefch hebbe; het zoude even- 
wel kunnen zyn , dat het vleefch van den cabiai , van vifch leevende , dien 
flegten fmaak hadt , en dat het vleefch van den cabiai , van brood en graa- 
nen leevende, inderdaad zeer goed ware. 
Voor het overige , dewyl wy dit dier te Parys leevende gehad hebben , 
en wy het zelve lang hebben behouden , ben ik overtuigd dat het in onze 
klimaaten zoude kunnen beftaan. Het was by misvatting, dat ik in het 
XIH« Deel gezegd heb, dat het van koude geftorven was; ik heb federt 
bericht gekregen dat hy de koude van den winter zeer wel doorftondt; 
maar dat , dc^vyl men hem op een zolder hadt opgefloten , hy zig uit een 
veniler wierp , en in een kom viel , waarin hy verdronk ; het geen hem 
niet gebeurd zoude zyn, zo hy in zyn val niet gekwetft ware geworden op 
den rand van de kom. 
Br- 
