179 
VAN DEN ANTILOPE. 
De longen van de antilopes, zo wel mannetjes als wyfjes, plyken.ff ’ 
Wander bv de geboorte zo volkomen, dat men hen met kan onderlcheidcn , 
en zelfs heeft Ln, geduurende het geheele ^rfte jaar, de grootfle moeite 
om te ontdekken van welke fcxe zyzyn. Hunne keur is helder graauw , 
nSr den geelen trekkende; de ^vyfJ es houden die zelfde kleur haar geheele 
kev“n lalg, maar de mannetjes worden bruin aan den hals, en byna zwart 
het leheele lichaam, uitgezonderd aan den buik, daar zy mc zym 
V tr,^anden na hunne geboorte beginnen hunne hoornen te grocij en , 
Zeven ma . op den ouderdom van drie jaaren fclneten dezelve 
^^^de^leSce van negen of tien duim uit, en het is als dan dat deze dieren 
het vermogen hebben om voort te teelen; de wyfjes zyn vroeger daartoe 
in flaat Op den ouderdom van twee jaaren fchikken zy zich reeds naar de 
1 pfkoozingen der mannetjes, en werpen na verloop van negen maanden ; 
Iv brengen, althans in ons klimaat, flegts één jong te gelyk voort. Het 
^ ft lat aan den Prins van Oranje gezonden was, het zich zeer gemeen- 
hpbandelen- het volgde depeflbonen, die het in de weide, waman 
S eSe? kwamen ziJ, gemeLlyk na; en wanneer men het een ftuk 
ïtois uit der hoogte toereikte, zetlede het zich op de agterfte beenen pm 
het te bekomen, maar zo men het haar als dan niet gaf, toonde zy zien 
zeer onvergenoegd en gemelyk. Het mannetje is nooit zo mak geworden, 
vplvk ook niet de jongen , die in des Prinfen dierengaarde geboren zyn ; daar 
^ middel om hen te naderen; zy vermeidden allen die naar hen 
eeril vluchtten zy op 
toegingen, bltf vervolgen , en geraas maakte , deeden zy 
fnrongen; dikwi's heb ik hen een waterkom zien ovcrfpringen 
dan twfntig voeten breed was, zich ten hoogte van vier of vyf 
den grond verheffende. 
''°Deze^dieren zyn fen uiterften zinlyk ; ’t zy dat zy befloten of in de open 
ineht zvn, zy neemen altyd in acht om hunne iimverpzelen op een en de- 
lèffde plaats neder te leggen. Het ras moet vry talryk zyn m de landen daar 
7v oorWnkelyk t’huis hooren. Het wyfje zoekt haar mannetje op voor 
dat haar iong gefpeend is, en zelfs reeds m de tweede maand na dat zy ge- 
worpen heeft; zy zoogt onverfchillig haar eige jongen, en die van ande- 
ren^ die nog zuigen, als zy eene zoogfter vinden kunnen , fchoon reeds 
ppn’iaar oud zynde. Gelyk het niet dan in het derde jaar is dat zy in ftaat 
zyn om voort te teelen, zo fchynt hun Iceven zich tot een- of twee-en- 
twintig jaaren uit te Itrekken. 
