VISCHLUIZEN. 
37 
Ned. duim lang, heeft witte schalen door eene roskleurige huid 
te zamen verbonden en komt, vooral in de wintermaanden , in 
menigte aan onze zeestranden voor. 
Bij het andere geslacht, Zeetulp oi Zeepok , 'Balanus^ bestaat 
geen steel, de kalkachtige schaal zit aan eene zijde op andere 
voorwerpen, hout, schelpen, enz. vast. Bij den Balanus sul- 
catus Lam., dien wij op Plaat III bij Pig. 6 afbeelden, heeft 
de min of meer kegel vormige schaal zes schelpstukken , die met 
getande randen aan elkander sluiten, en een deksel, dat uit 
vier driehoekige deelen bestaat, welke eene puntige pyramide 
vormen. 
ZUIGENDE SCHAALDIEREN. 
De tweede hoofdgroep der schaaldieren, welke slechts eene 
familie, die der Vischluizen., bevat, is gekenmerkt door de 
monddeelen, welke, in plaats van eigenlijke kaken, twee pun- 
tige harde borstels en een tot zuigen ingerigten snuit vormen. 
Zij leven in zoet en zout water parasitisch op visschen, meest 
aan de kieuwen vastgehecht, doch kunnen (hoewel misschien 
niet allen) hunne gastheeren vrij verlaten en anderen opzoeken; 
het schijnt wel dat iedere soort zich bij eene bepaalde visch- 
of schaaldier-soort houdt en niet op andere soorten overgaat. 
Ook bij deze dieren worden de eijeren door de wijfjes in zak- 
jes rondgedragen, welke uitwendig aan het achterlijf hangen. 
De pas uit het ei gekomen jongen hebben eene andere ge- 
daante dan de volwassenen en herinneren aan het geslacht 
Cyclops. Eer men tot de kennis van dezen eersten vorm ge- 
komen was, werden velen dezer dieren tot de vrij onbepaalde 
klasse der ingewandswormen gebragt. Daar de gedaanteverwis- 
seling nu niet, gelijk bij andere dieren, eene vermeerdering 
van ledematen bij ouderen leeftijd , maar wel eene vermindering 
oplevert, heeft men haar eene teruggaande metamorphose ge- 
