SPINACHTIGE DIEREN. 
41 
het zeker niet lang meer duren of zij worden op staatskosten onder- 
houden , ’t geen zeker niet zoo grooten post op het budget zou 
brengen als de metereologie nu jaarlijks aan de schatkist ont- 
trekt. De spinnen van DisJONVAii immers hebben aan den ge- 
neraal PiCHEGRU den feilen en langdurigen winter van 1794 
op 1795 voorspeld en eene uitkomst verkregen, zoo als nog 
geen metereologisch observatorium heeft opgeleverd. Doch in 
deze klasse zijn ook andere dieren dan de eigelijke spinnen 
vereenigd. Gaan wij de hoofdtrekken van hun maaksel korte- 
lings na. 
De kop is nog altijd met het borststuk tot een enkel lig- 
chaamsdeel, het kopborststuk , zamengesmolten. Dit kopborst- 
stuk draagt, gelijk gezegd is, geene sprieten. De oogen, die 
altijd op dit ligchaamsdeel staan , zijn steeds enkelvoudige oogen , 
wier plaatsing en getal eene belangrijke rol spelen in de ken- 
merken der soorten. Aan dit deel zijn ook de pooten gehecht, 
wier getal nooit meer dan acht bedraagt. Gewoonlijk zijn zij 
uit zeven geledingen zamen gesteld en loopen dun- 
ner uit van de heup naar de klaauwen. Deze laat- 
sten zijn bij sommige soorten zeer merkwaardig; 
wij stellen hiernevens de klaauwen van eene 
spinnensoort Attus scenicus in afbeelding voor. 
Aan het kopborststuk is met eene zeer bewegelijke geleding 
het achterlijf gehecht, dat bij de meeste soorten het kopborst- 
stuk in grootte overtreft. Aan het einde daarvan treft men bij 
de spinnen de spinwerktuigen aan. Dit deel van het ligchaam 
is bij de meeste soorten met eene weeke huid bekleed. 
De monddeelen dezer dieren zijn verschillend gevormd ; bij de 
meer ontwikkelde vormen vindt men eerst twee bovenkaken , ieder 
met een scherpen giftand gewapend, dan een paar onderkaken, 
ieder voorzien van een’ voeler uit vijf geledingen be- 
staande; van onderen is de mond gesloten door eene lip; bij de 
minder ontwikkelde geslachten wordt deze vorm vervangen door 
een’ somtijds geleden en dan in- en uitschuifbaren zuiger, waarin 
