32 
WATERVLOO. 
eenigen op den rug langs eene regte middellijn in twee deelen 
gedeeld is, wellie deelen weder door eenen vliezigen naad zijn 
aaneengehecht. 
De meest bekende is de getahte Watervloo ^ die somtijds in 
ontzettende menigte in het water van onze vijvers, riviertjes 
en kanalen voorkomt. Zelfs is het gebeurd, dat hun getal zoo 
groot was, dat zij onkundige lieden ontsteltenis aanjoegen. In 
het voorjaar namelijk zijn zij rood van kleur, en wanneer zij 
bij millioenen voorhanden zijn schijnt het water eene bloedkleur te 
hebben aangenomen of, gelijk men zeide, in bloed veranderd 
te zijn. Deze soort , Daphnia Pulex Latr. , is reeds door Swam- 
MERDAM naauwkeurig waargenomen en beschreven ^). Wanneer 
men onze Pig. 2 op Plaat III vergelijkt, zal men zien dat deze 
watervlo o slechts een enkel oog heeft, dat midden op den kop 
staat; aan het eind van den vogelbekachtigen snuit ziet men 
twee zeer korte sprieten, en twee anderen, die veel grooter zijn 
en zich in twee takken verdeelen, staan ter plaatse, waar men 
het oor zou willen zoeken. De pooten zijn in de schaal ver- 
borgen en hebben eene bladvormige gedaante. De wijfjes dra- 
gen hare eijeren onder de schalen op den rug. Ongeveer acht 
dagen na de geboorte vervellen de jonge water vlooijen voor 
het eerst , en de volgende verveliingen hebben om de vijf of zes 
dagen plaats. Na de derde vervelling zijn de wijfjes geschikt 
ter voortteling. Het leggen der eijeren herhaalt zich zeer dik- 
wijls en gaat de vervelling voor. Gewoonlijk liggen de eijeren 
geheel los in de eijerholte tusschen de schaalkleppen , doch tegen 
den herfst komt daarin eene verandering. Dan groeit in de 
eijerholte een ondoorschijnend orgaan, dat men Zadel [Ephip- 
pium) heeft genoemd; het bestaat uit twee schalen, waarin weder- 
om andere kleinere mosselvormige schaaltjes, in welke laatsten 
de eijeren liggen, welke den winter zullen verduren en in het 
eerste voorjaar uitkomen. Deze beestjes kunnen nog geen 2 Ned . 
‘) Bijbel der Natuur bl. 80 en volgg. PI. 81, f. I — III. 
