ZEEKHEEPT. 
21 
Hier moeten wij nu den Zeehreeft vermelden, ofschoon hi] 
slechts zeer zelden in het Binnenlek wordt waargenomen. Zijn 
ligchaam is veel meer in de lengte uitgerekt, dan dat der krab- 
ben; de schaal is minder hard; de staart is niet zoo plotseling 
tegen het lijf omgeslagen, wordt zelfs dikwijls uitgestrekt en 
is niet veel smaller dan het kopborststnk , terwijl hij aan het 
einde van eene waaijervormige vin voorzien is, gevormd door 
de blad vormige aanhangsels der twee laatste geledingen Deze 
dieren zwemmen voortrefielijk en doen somtijds door het slaan 
met hunnen staart groote sprongen onder water. 
De zeekreeft, Homarus marinus^ in het Bransch Hornar cl 
en in het Duitsch Hummer genoemd, wordt somtijds bijna 5 
Ned. palm lang en heeft dan scharen , die breeder zijn dan eene 
manshand. Hij is paarsachtig bruin, met vele witte vlekken getij- 
gerd vooral op den rug en de scharen ; door het koken wordt 
de schaal , even als bij vele andere schaaldieren , vuurrood. Dit dier 
loopt zeer moeijelijk op het drooge en steeds in eene schuine 
rigting, vanwaar het gezegde “het gaat den kreeftengang,” of- 
schoon men tegenwoordig daarmede meestjachteruitgang bedoelt. 
De zeekreeften paren in de maand April en het wijfje legt 
hare eijeren, wier getal meer dan 12000 bedraagt, in de maand 
Junij; de jongen verschuilen zich bij dreigend gevaar in het 
eerste half jaar van hun leven onder den staart van het moeder- 
dier, als onze kleine kinderen achter de rokken der moeder. 
Deze zeekreeften zijn eene bijzonder lekkere spijs, vooral 
wanneer zij versch gekookt (dat is niet uit blikken doozen) tot 
eene mayonnaise d’hornard zijn bereid; de ouden wilden dat zij 
in de vier zomermaanden het best zouden zijn en de overige acht 
minder deugdzaam, hetgeen in dit kreupelrijm wordt uitgedrukt : 
Mensibus, in quibns E, 
Non bonus est Cancer. 
Doch wij gebruiken zeekreeften het meest in den winter. In 
de 18 e eeuw moeten hier te lande verbazend veel kreeften ge- 
