WATERMIJTEN. 
73 
den. De snuit en de voelers zijn vleeschkleurig, de pooten geel. 
Bdella vulgaris Heem. heeft den snuit nog wat langer en 
de pooten donkerder, doch is overigens gelijk van gedaante. 
HYDRACHNEN OF WATERMIJTEN. 
De naam Hjdrachnen (liever Hydrarachnen) beteekent wel 
eigenlijk Waterspinnen^ en onder dezen laatsten naam, meestal 
met een’ verklein-lettergreep, hoort men deze dieren gewoonlijk 
noemen; doch het is beter hen Watermijten te noemen, om alle 
verwarring met de vroeger beschreven waterspin (zie bladz. 57) , 
Argyroneta aquatica^ te vermijden. Deze mijten hebben de voe- 
lers korter, in een scherp doorntje uitloopende, het ligchaam 
ei- of kogelvormig, de huid naakt, de pooten op breede heu- 
pen steunende en hunne paren van voren naar achteren in 
lengte toenemende, met haartjes tot roeiriemen gevormd en 
aan het einde van eene haaknageltje voorzien. Zij hebben vier 
of twee oogen. Gelijk de naam aanduidt, leven deze dieren in 
het water; het is een waarlijk zeer aardig schouwspel de vlug- 
heid der bewegingen harer pooten waar te nemen, wanneer 
zij zwemmen. Men treft haar in vele stilstaande wateren, bij 
kleiland en veengrond aan. Latreille, Dugès, Sundevall, 
maar vooral Koch hebben deze familie in een aantal geslachten 
verdeeld. 
Hydrachna cruenta Müll. is eene der meest voorkomende 
soorten, bolrond ovaal, helder vermilioen-rood , en bijna drie 
streep lang. Müller en Dugès i) hebben de ontwikkeling dezer 
dieren nagegaan. Uit de eijeren, die in het voorjaar in sten- 
gels van waterplanten gelegd worden, komen zespootige dier- 
tjes te voorschijn met een’ grooten hartvorm! gen zuiger , waar- 
mede zij zich spoedig na het uitkomen aan waterinsecten 
vasthechten. Terwijl nu het achterlijf tot een’ langwerpigen 
*) Annales des Sciences nat. 2e Série I p. 165 — 171. 
