76 
TEEKMIJTEN. 
Zuiger van 
Ixodes naar 
Lyon'et. 
Zij leven 
ruige bosschen loepen, worden dikwijls door het 
steken dezer dieren gekweld. Deze hebben eene le- 
derachtige, zeer rekbare huid, een hoornachtig 
schild op het voorste gedeelte van het lijf, eenen 
grooten met weerhaken voorzienen zuiger, om- 
geven door de voelers als met eene scheede , 
korte pooten, die van klaauwtjes en zuignapjes 
voorzien zijn. 
in de bosschen en zitten met de twee voorste 
pooten wijd uitgestrekt aan den top der grashalmen te wach- 
ten tot eenig dier voorbij komt, waaraan zij zich vasthechten 
kunnen. De wijfjes zijn wel viermaal zoo groot als de man- 
netjes. Bij de paring hecht dit laatste zich onder aan den 
buik van het wijfje met den zuiger. 
De meest bekende soort is de Hondenteeh , Ixodes ricinus L. 
(vergelijk onze Big. 9 op Plaat VI) , bij de Pranschen Louvet- 
te, Tique des cJiiens ^ bij de Duitschers Zeche genoemd. Het 
wijfje, dat alleen zuigend aangetroffen wordt, kan wel eene 
lengte van 1 , 3 Ned. duim bereiken. Pooten en schild zijn 
donker bruin; het overige van het ligchaam met eene witte 
doorschijnende huid bedekt, zoodat het dier paarsachtig blaauw 
schijnt, wanneer het zich volgezogen heeft. Het wijfje kleeft, 
volgens Prisch, hare eijeren aan het lijf met een helder kle- 
verig vocht uit haren bek. 
Wanneer men gevoelt da^; men eene hondenteek aan zich heeft 
hangen, moet men die niet uit willen trekken, omdat alsdan 
de met weerhaken voorziene snuit afbreekt, in het vel blijft 
vastzitten en uit moet zweeren. Men doet best te wachten tot 
de teek volgezogen is en van zelf loslaat; doch men kan haar 
ook door besmeren met olie, tabaksolie of kwikzalf dwingen 
binnen korteren tijd los te laten. Overigens blijft op de ge- 
stokene plaats, zoo de snuit niet afbreekt, geene aandoening 
achter. 
