Mosbeéhtjès. 
79 
eenigen tijd rondloopen en zich dan weder ieder hunnen eigenen 
gang graven. De puisten, die men daarbij op de huid opmerkt, 
bevatten het dier niet, dat altijd aan het uiteinde van zijne loop- 
graaf te vinden is. 
Eindelijk moeten wij in deze familie nog een microscopisch 
dier vermelden, de Simonia Folliculorum^ die in de zooge- 
naamde meteeters^ van het menschelijk ligchaam leeft. 
MOS BEERTJES. 
Deze maken de laatste familie en te gelijk het laatste ge- 
slacht der spinachtige dieren uit. Het zijn microscopisch kleine 
diertjes, die men vroeger in het systeem ook wel bij de Eader- 
diertjes geplaatst heeft. Met dezen hebben zij de eigenschap 
gemeen van na langen schijndood te kunnen herleven. Zij heb- 
ben een langwerpig rond en zeer week ligchaam, dat onduide- 
lijk in eenige geledingen verdeeld is. Zij bezitten vier paar 
stompe met drie haakjes aan het uiteinde voorziene pooten; 
het laatste paar is verder van de overigen verwijderd, dan deze 
onderling het zijn. Twee puntjes aan het voorste gedeelte wor- 
den voor oogen gehouden en de mond is met twee harde uit- 
schuifbare deelen gewapend. Of de seksen afgescheiden zijn is 
onbekend; ook heeft men niets van ademhaling of bloedsom- 
loop kunnen waarnemen. Deze dieren zijn dus zeer weinig ont- 
wikkeld. Goetze en Eichhorn hebben bijna te gelijkertijd deze 
dieren ontdekt (1772). 
Men vindt de soort , die wij op Plaat VI bij Eig. 1 2 hebben 
laten afbeelden, des zomers in het mos dat op dakpannen 
en gooten groeit. Die soort heet Macrohiotus Ursellus Müll. 
Zij is met het bloote oog volstrekt niet te zien; men ontdekt 
haar eerst met eene 20-malige vergrooting door het microscoop. 
