102 
INSECTEN OF GEKORTE NE DIEREN. 
het eijerleggen als even gewigtig volgt; van daar dat vele 
gekorvenen, wanneer zij spoedig na het uitkomen paren kun- 
nen, geen voedsel meer gebruiken en dat anderen, die niet 
hebben kunnen paren, den winter over zelfs bij felle koude in 
schuilhoeken leven blijven om met het voorjaar zich nog van 
dien pligt te kwijten. De paring zelve geschiedt bij eenige soor- 
ten zeer snel en duurt bijster kort, zoo als wij dat bij onze 
gewone huisvlieg des zomers dikwijls genoeg kunnen opmerken ; 
bij anderen daarentegen duurt de copulatie langen tijd , zoo als bij 
de meikevers, welke somwijlen 24 uren vereenigd zijn. In het al- 
gemeen kan men stellen dat de soorten, die vlugger in hare 
bewegingen zijn , ook korteren tijd in de paring vereenigd zijn ; 
doch deze regel lijdt vele uitzonderingen. Bij eenigen geschiedt 
de paring op den grond of op planten en gedurende den vol- 
len dag, zoo als bij Telephorus en verscheidene andere soorten 
van kevers, bij anderen zoodanig in het verborgen dat niemand 
die nog gezien heeft , gelijk het geval is bij Ichneumon en Mutilla. 
Of de insecten onze vijf zinnen hebben is onzeker; dat zij 
zien , hooren en voelen is uitgemaakt ; dat zij rieken en proeven 
is wel waarschijnlijk, maar van velen onbewezen. Doch het is 
zeker dat zij nog eenen zin bezitten, van welks bestaan wij 
ons overtuigen kunnen, maar waarvan wij overigens ons geen 
begrip kunnen vormen. Wanneer namelijk in eene doos, binnen 
een vertrek staande, een wijfjes vlinder van Orgyia antiqua 
of Liparis dispar uit de pop gekomen is, zal men mannetjes 
van dezelfde soort tegen de vensterruiten zien vliegen en zoo 
*men het raam op een’ kier zet, binnen zien dringen, terwijl 
zij toch het wijfje niet hebben kunnen zien, hooren noch rui- 
ken. Wij zien hierbij wel het eflect, maar kennen de oorzaak 
niet, doch mogen die aan een’ zesden zin toeschrijven, welke 
wij menschen niet of slechts in zeer geringe mate bezitten, i) 
1) Bij de menschen treft men evenwel iets analoogs aan. Het gebeurt name- 
lijk wel dat men, zonder aanleidende oorzaak plotseling aan iemand denkt, die 
men spoedig daarop tegenkomt. Men wil dit dierlijk magnetismus noemen. 
