EIGENLIJKE OE ZUIGENDE LUIZEN. 
129 
Houïtuyn’s afbeelding, ofschoon naar de natuur is niet zeer 
gelukkig. De onze op PI. YIII, bij fig. 1, is stellig beter. 
Men ziet daaruit dat het eerste paar pooten geene tandjes heeft 
op de scheen en dus niet als klimpooten, maar eenvoudig als 
looppooten gebruikt kan worden , ’t geen te gelijk het ken- 
merk van het geslacht is. Bovendien is het borststuk bij deze 
soort moeijelijk van het achterlijf te onderscheiden. De vorm 
is plat, schijfvormig, de kleur witachtig, met het midden en 
achter-gedeelte van het lijf roodachtig en de klaauwen der vier 
achterpooten lichtbruin. De lengte is ten allerhoogste N. str. 
Het geslacht Pediculus bevat ook soorten, welke uitsluitend 
op den mensch leven. Bij dezen zijn alle pooten klimpooten, 
het borststuk is duidelijker afgescheiden en het achterlijf heeft 
zeven geledingen. 
De hoofdluis, JPediculus Capitis de Geer, is door Swam- 
MERDAM ontleedkundig onderzocht ^). Zij is grijsachtig wit met 
zwarte randen aan de geledingen, heeft korte sprieten en een’ 
thorax, die aan het achtereinde even breed als aan den kop is. 
Hare lengte is 3 Ned. str. Zij leeft tusschen de hoofdharen 
van den mensch en komt meestal uitsluitend in grooten getale bij 
kinderen en grijsaards voor. De eijeren, die men neeten noemt, 
zijn langwerpig rond , wit en aan de haren vastgehecht. 
De kleederluis, Ped. Vestimenti IYiïzsch, Corporisn^ Geer, 
is grooter, meer geelachtig van kleur. Hare sprieten zijn naar 
evenredigheid langer, haar borststuk is breeder aan het ach- 
tereinde en hare pooten zijn ranker en gestrekter. De lengte 
is bijna 4 Ned. streep. Zij leeft bij den mensch op het lijf en 
tusschen de kleederen. Yerg. PI. YIII, fig. 3. 
Eene derde soort zou de luis der luisziekte, Pediculus Tabes- 
centium Burm. zijn. 
Indien het waar is, ’t geen ons door den Heer Alt in zijne 
dissertatie over dit onderwerp 2) verzekerd wordt, dat zij soor- 
1) Biblia Naturae bl. 29, Tab. I en II. 
2) Alt, Bissertalio de phihiriasi , Bonn 1824, 4o c. tab. 
9 
