VLOOIJEN. 
187 
dibulae en eene dunne ligula^ besloten in de platte voelers der 
onderlip, jpaljgi labiales, 
De sprieten zijn kort, bestaan uit drie of vier geledingen, 
waarvan de laatste de grootste is en zijn in eene holte van 
den kop geplaatst en met een schubbetje bedekt. De oogen zijn 
enkelvoudig en twee in getal. De voelertjes der onderkaken, 
die men vroeger voor sprieten aanzag, zijn groot en bestaan 
uit vier geledingen. De ggalpi labiales omvatten den zuiger, 
zijn even lang als de bovenkaken en hebben mede vier gele- 
dingen. De bovenkaken zijn lang, plat, aan den rand zaags- 
wijs getand en in het midden overlangs geribt; de onderkaken 
zijn twee kleine, aan het uiteinde ovaal toegeronde plaatjes. 
Het ligchaam der vlooijen is zadelvormig met een eenigzins 
scherpen rug; de voorpooten staan vlak tegen den kop en af- 
gescheiden van de middelpooten. De heupen zijn vrij groot, 
de dijen der achterpooten tot springen ingerigt, de tarsen vijf- 
ledig, de klaauwtjes slank en scherp. 
Lang heeft men in den waan verkeerd , dat de menschen- 
en dieren-vlooijen tot eene soort behoorden. De Heer Daniël 
Schouten van Amsterdam toonde in 1815 het eerst het ver- 
schil tusschen eenige soorten aan. i) Later zijn deze meer weten- 
schappelijk en uitvoeriger door A. Dugès 3) en P. P. Boitché 3) 
beschreven. De reeds meermalen door ons genoemde Heer Mait- 
LAND heeft 12 soorten van vlooijen in ons vaderland onder- 
scheiden, waarvan men de opgaaf in de Bouwstoffen voor eene 
Famia van Nederland II, 810 aantreft. 
De meest bekende soort is de menschenvloo {Bulex irritans L.). 
Men ziet haar afgebeeld op Plaat VIII bij figuur 11. Hare 
kleur is fraai kastanjebruin. Het voorgestelde voorwerp is een 
1) Zie Alg. Konst- en Letterbode, 1815. II, bl. 356. 
2) Recherches sur les caractères zoologiques du Genre Pulex , in de Annal. 
des Sc. Natur. XXVII, 1832, p. 165. 
3) Bemerkungen über die Gattung Pulex in Nova Acta Acad. Caes. Leop. 
('ar. Tom. XVII , 1835. p. 501 , sqq. 
