LOOPKEVERS. 
157 
loopt en eene groef in het midden heeft. De dekschilden zijn 
voor het bloote oog geheel glad en de naad, die hen scheidt, 
is naauwelijks te zien. 
Zabvus gibhus D. daarentegen is kort en dik , 1,5 duim lang ^ 
pekbruin met bronzen wederschijn , de pooten en sprieten lich- 
ter gekleurd, het halsschild veel breeder dan lang, aan den 
achterrand gestippeld; de vleugeldekken sterk gestreept en in 
de strepen gestippeld. In Holland, Gelderland en Limburg is 
deze kever aangetrof- 
fen. Ten onzent hebben 
y wij nog niet van scha- 
de , door dit gedi erte be- 
rokkend, hooren spre- 
ken; maar in 1812 heeft 
het in deMarkSeeburg 
bij Halle, volgens Ger- 
MAR 1) een groot getal 
bunders tarwe , rogge 
en gerst vernield. De 
larven, die uit klompjes eijeren geboren worden, zijn over dag 
in holen in den grond verborgen en kruipen des nachts naar 
boven om de jonge koornscheuten af te knagen. Omstreeks drie 
jaren blijven zij in den larven-toestand in den grond wonen, 
maken dan in Junij een eirond holletje omstreeks een Hij nl. voet 
diep onder den grond, waarin zij t«t pop veranderen en komen 
in Julij als torren daaruit weder te voorschijn. Nu doen zij het 
meeste kwaad, door tegen de halmen op te klimmen en de 
korrels op te eten , zoodat hetgeen vroeger gespaard scheen , nu 
geheel vernield wordt. 
De zoo afwijkende levenswijs van deze soort heeft niet overal 
geloovige gemoederen aangetrofien. Erichson zegt 3) : So genau 
die Lebensweise der Larve ermittelt ist und so allgemein der- 
Zabrus gibbus en zijne larve. 
1) Magazin der Entomologie. D. 1 bl. 1. 
2) Die Kdfer der Mark Brandenburg p. 78. 
