172 
HYDROPHILEN. 
streep, is langwerpig, voor stomper, achter toegerond; de kop 
en het borststuk zijn brons- of koperkleurig; het laatste heeft 
vijf groeven, waarvan de zijdelingschen gebogen zijn; de dek- 
schilden zijn graauw met eenige rijen ingedrukte stipjes. An- 
dere soorten van hetzelfde geslacht verschillen weinig in vorm 
en kleur, doch zijn steeds kleiner dan deze. 
Eene derde groep wordt door de Hydrophilinen uitgemaakt 
(deze hebben sprieten van acht geledingen) , onder welke wij 
de merkwaardige spinnende watertorren aantreffen, wier levens- 
wijze door Lyonet, Eösel, Migeh en Cl. Mulder beschre- 
ven is. llydrophilus piceus L. is de grootste der soorten en 
bereikt somwijlen de lengte van 5 Ned. duim. Hij is langwerpig 
eirond, doch aan het einde toegespitst, glimmend pekbruin; de 
sprieten en voelers zijn roestkleurig, de knods der eersten bruin. 
De dekschilden hebben aan het einde een zeer klein scherp 
doorntje; aan den onderkant zijn de breede midden- en achter- 
borst, in het midden, van een verheven kam voorzien, die als 
een spitse en stevige punt een duim over de buikringen uit- 
steekt. De voorpooten der mannetjes zijn aan het eerste lid 
der tarsen van een driehoekig uitsteeksel voorzien, dat het 
mannetje, tijdens het paren, dient om zich op den gladden 
rug van het wijfje vast te houden. Deze torren leven in het 
water; kruipen evenwel meest en vliegen slechts zeer zelden; 
zij leven van roof, volgens sommige schrijvers ook van plan- 
^envoedsel. Zij nemen de 
dampkringslucht in bel- 
len onder hunne sprieten 
op, welke lucht van daar 
het eerste paar luchtgaten 
bereikt en hun alzoo ter 
ademhaling dient. 
Het wijfje van dezen tor 
spint een nestje ter bewa- 
ring harer eijeren. Dit 
