176 
AASKEVEKS. 
meest gewonen doodgraver (zie de onderstaande figuur) is kaas- 
kleurig; doch op iedere geleding met eene breede oranje vlek 
versierd. De kever verspreidt een zeer onaangenamen sterken 
reuk en vliegt onder een snorrend geluid met opgeheven, den 
onderkant naar buiten keerende dekschilden rond. 
Necrophorus germanicus L. 
is de grootste, doch vrij zeld- 
zame soort. Deze kever is som- 
wijlen 3,5 duim lang, zwart 
met eene bloedroode vlek aan 
de zijde der dekschilden. N. Jiumator D. is ook zwart , heeft geen 
rood aan de dekschilden, doch de knop der sprieten is roestkleurig. 
De gewoonlijk voorkomende soort is N. vesjgillo L. (zie Plaat XI. 
fig. 1) , 15 — 18 str. lang , zwart, het borststuk aan de voorzijde met 
gele haren bezet , met den knop der sprieten en twee gegolfde dwars- 
banden over de dekschilden oranje; de achterscheenen zijn bij deze 
soort krom. Onze overige inlandsche soorten van Necrophorus ge- 
lijken in kleurschakering en grootte veel op deze laatste, doch 
hebben regte achterscheenen. De kleinste soort, N. Mortuorum P. , 
welke den knop der sprieten zwart heeft , wordt veel in bosschen 
op het gebladerte der boomen waargenomen. 
Het geslacht Siljpha heeft de sprieten langzamerhand verdikt 
of met drie grootere eindgeledingen. De soorten, welke daartoe 
behooren, leven in allerlei aas en krengen, doch 8. littoralis meest 
in doode visschen , en 8. quadripunctata op boomen , waar zij zich 
met rupsen schijnt te voeden. De larven hebben veel langer en 
krachtiger pooten, dan die van het voorgaande geslacht; de 
huid is harder, meer korstachtig en de 
geheele gedaante zweemt naar die der pis- 
sebedden. Bij sommigen dezer maskers zijn 
de sprieten, die drie geledingen bezitten. 
Larve van Silpha thoracic. bjjyia ZOO lang als de ligchaamsgeleding , 
die voorborststuk worden zal en bijna zoo dik als de pooten. 
De larven verpoppen in de aarde. 
