STAPHYI.INEN. 
179 
allen zeer vlug en vliegen gaarne; men vindt hen veeltijds in 
de eerste warmere dagen van het vroege voorjaar op straatw'e- 
gen rondloopend; overigens leven de grootere soorten in rot- 
tende dierlijke en plantaardige stoffen, de kleineren in boleten, 
op bloemen en onder boomschors. Ook worden eenige soorten 
als gasten der mieren in hare woningen aangetroffen. Wanneer 
men de grootere soorten aanraakt, nemen zij terstond eene 
dreigende houding aan , openen de scherpe kaken en steken het 
achterlijf opgeligt boven de dekschilden uit. 
De eijeren dezer dieren zijn naar de lengte van het volko- 
men dier gerekend , bijzonder groot. De maskers hebben in 
hunne gedaante eene bijzondere overeenkomst met de kevers zel- 
steeksel, dat als zevende poot gebruikt wordt. In sommige soor- 
ten is de kop naar achteren toe als tot een nek versmald; 
bij anderen is hiervan geen blijk. 
De pop vertoont op eene zeer onduidelijke wijze de leden 
van het volmaakte insect; de kop en prothorax zijn zoodanig 
naar beneden gebogen, dat de eerste nagenoeg op de borst 
reikt; de sprieten zijn daarentegen naar achter naar den rug toe 
en daarna wederom naar voren gebogen; het achterlijf is nu onbe- 
wegelijk. De voorrand van het borststuk is met stijve borstels bezet. 
Deze familie wordt in een aantal groepen verdeeld, w'aarvan 
wij eenigen vermelden zullen, i) 
1) Het volledigste werk over deze familie is G. F. Erichson , Genera et spe- 
cies blaphylinorum c. tabb. 5. Berol. 1840 fol. 
Ocypus olens met larve en pop. 
ven en worden in de- 
zelfde woonplaatsen 
aangetroffen. Hun 
lijf is lang en slank , 
hun kop en voorste 
geleding iets groo- 
ter ; het dertiende lid 
des ligchaams heeft 
een kegelvormiguit- 
12 * 
