182 
STAPHYLINEN. 
gelen zoom heeft. De pooten zijn geelachtig. Lengte 6 — 7 streep. 
Verg. fig. 7 van Plaat XI. 
Deze soort en eenige verwanten zijn zeer gemeen in de groote 
paddestoelen , die tot het geslacht Boletus behooren. 
Bij eene derde groep, die der eigenlijke Staphylinen is ook 
nog het luchtgat aan den protJiorax zigtbaar , maar de sprieten 
staan op den zoom van het gezigt en de bovenlip. Daartoe 
behooren alle grootere vormen uit deze familie , benevens al die 
helderblinkende groene en bronzen soorten , die in warme April- 
dagen op onze straatwegen zoo gemeen zijn. De fraaiste en 
tevens eene der zeldzaamste soorten is Staph. Jiirtus L. , 2 duim 
lang, op kop, thorax en de laatste ringen van het achterlijf 
met lange oranjekleurige haren bezet ; het schildje en de basis 
der dekschilden zijn met zwart vilt bekleed , het overige deel, 
gelijk mede het voorste van het achterlijf met grijze haren , 
zoodat het dier er zeer wollig uitziet en naar een hommel zweemt. 
In Zuid-Holland is het meermaals gevangen. 
Weinig minder fraai is de Bt. caesar eus Cederh. , waarvan 
wij op Plaat XI bij fig. 8. eene afbeelding geven. Deze kever, 
16 — 18 streep lang, is dof zwart met de sprieten bruinach- 
tig geel, de palpen geel, den kop achter de oogen en den 
achterrand van het halsschild met een goudkleurig dons bekleed , 
het schildje fluweelachtig zwart ; de dekschilden steenrood , 
het achterlijf aan de bovenzijde met twee rijen van vijf goud- 
gele vlekken. 
In vochtige tuinen, onder steenen en planken , vindt men 
dikwijls den Ocypus olens P, waarvan wij op bladz. 179 in omtrek 
de afbeelding hebben gegeven. Deze is de grootste onzer Stapkyli- 
nen en wordt nagenoeg 3 duim lang. Hij is geheel zwart; 
behalve slechts de toppen der sprieten, die roestkleurig zijn. 
Meestal vindt men een paar dezer torren bijeen — Onder de 
meest gewone soorten behooren Philonthus laminatus en po- 
litus L. De eerste, I duim lang, heeft den kop en het borststuk 
spiegelglad bronsgroen, de dekschilden als gemoireerd groen 
