Sx^UIÏTOKREN. 
223 
meende , dat de paarden lam werden , zoo zij met de plant ook de 
keverlarve opaten. Er is evenwel weinig kans dat de paarden 
zich aan Lixus-larven te buiten gaan , daar zij het 8ium 
zorgvuldig vermijden. Men vindt de larve in Junij in het 
merg boven den waterstand met den kop naar boven; zij is 
1,5 duim lang, kaaskleurig met bruinen kop en zeer dui- 
delijke vleezige pootstompjes. De tor zelf is langgestrekt , spoel- 
vormig, 12 — 14 streep lang, zwart met graauwe haren en 
geheel met een geel poeder bedekt; aan het einde der dek- 
schilden ziet men twee, eenigzins opgewipte, vrij lange en 
scherpe punten; de dekschilden zelven zijn eenigermate in de 
lengte gestreept. 
Het geslacht OtiorJiyncJius is ongevleugeld en heeft aaneen- 
gegroeide, van achteren bolronde vleugelscheeden en den snuit 
matig lang, aan de punt verdikt en onder de inplanting der 
sprieten eenigzins vleugelvormig verbreed. Het bevat vele soor- 
ten, waarvan bij ons tot heden slechts 6 bekend zijn; daar- 
onder Ot. atroapterus Gyll. , welke uitsluitend (doch aldaar in 
aantal) op de beide laatste rijen onzer duinen aan te treffen 
is. Het dier is geheel blinkend zwart. 
Meer algemeen bekend zijn de soorten van het geslacht 
Fhyllohius , waaronder wij JPh. argentaius L. en ohlongus L. 
aantreflen, die beiden tot de schadelijke insecten behooren. 
Beide komen in het vroege voorjaar te voorschijn en doen aan 
beuken en vooral aan eiken in de jonge toppen groot nadeel. 
Beide zijn gevleugeld en hebben onder de oogen eene gleuf, 
waarin bij de rust de eerste geleding der sprieten geborgen 
wordt. De eerste soort, argentatus ^ is op de rugzijde geheel met 
zilver- of goudglanzige groene schubbetjes bedekt; bovendien 
ziet men op kop, borststuk en rug vele regtopstaande haren; 
de snuit is slechts kort, doch de sprieten slank en vrij lang; 
deze en de pooten zijn geel, doch somwijlen de dijen dezer 
laatsten donker gekleurd. ohlongus daarentegen heeft geene 
schubbetjes, maar wel eenige grijze haren. Somwijlen is deze 
