228 
SN UITTORREN. 
steeksels , die de dienst van pooten verrigten , zijn bijzonder groot 
en op de rugzijde steken de 4e, 5® en 6® geleding merkbaar 
uit; de valsche pooten en de rugzijde zijn sterk behaard. De 
larve ligt steeds in eene geheel gekromde houding. 
De laatste groep in deze familie bevat slechts twee geslach- 
ten , Sjpermophagus en Bruchus. Zij heeft de sprieten niet in 
eene knie gebogen en de voelertjes draadvormig. Zij is in ons 
land arm aan soorten , maar evenwel bekend genoeg , daar zij 
den schadelijken hoonenhever in hare rangen telt. Deze, ook 
wel erwtenkever genoemd [Bruchus rufimanus Scim.) heeft in 
de laatste twee j aren 1858 -en 59 nagenoeg onzen geheelen oogst 
aan boonen en erwten te schande gemaakt. De kever is dik, 
klein en rond ; de dekschilden bedekken het achterlijf niet geheel ; 
de achterste dijen zijn met een stomp tandje gewapend. De kleur 
van het dier is zwart , doch het is bijna geheel met plekjes 
van grijze haren bedekt , terwijl de eerste leedjes der sprieten 
en de geheele voorpooten rood zijn. De zeer na verwante Br. 
JPisi L. heeft het tandje aan de achterdijen scherper en alleen 
de scheenen en tarsen der voorpooten rood. 
CERAMBYCES OE BOKTORREN. 
Deze familie, welke meest grootere torren bevat , heeft gelijk 
haar naam reeds eenigzins te kennen geeft , tot kenmerk groote 
sprieten , welke zelden korter , gewoonlijk langer , somwijlen veel 
langer dan het ligchaam zijn en waardoor deze kevers eenige 
gelijkenis op bokken hebben. De sprieten zijn nimmer geknopt 
aan het einde , noch ook bladerig , meest borstel- of snoervormig 
en uit vele leedjes bestaande. De oogen zijn in deze familie 
meestal ingekeept of boonvormig, het ligchaam is langwerpig 
en dikwijls van boven naar beneden zamengedrukt. Het hoofd 
is kort, dikwijls verticaal en steeds gewapend met krachtige 
tanden ; de pooten zijn gewoonlijk lang , de dijen dikwijls knods- 
