280 
BOKTORREN. 
lappen van de onderkaak duidelijk te zien en vliezig. Over 
het algemeen hebben deze dieren een bevalligen vorm en hel- 
dere kleuren ; zij leven in bosschen en tuinen , en worden meest 
op stammen van boomen aangeirotFen. Onder hen telt men de 
volgende soorten: 
De rozenbok, Aromia moschata L. (Zie Plaat XIY fig. 13) 
heeft zijnen naam niet te danken aan oponthoud op rozenstrui- 
ken, maar aan een en sterken geur, dien hij uit, en dien men 
met eenigen goeden wil met rozengeur vergelijken kan ; onaange- 
naam in allen gevalle is de geur niet. Het dier is vrij gemeen 
op wilgen, 2 —2,5 duim lang, blinkend groen van kleur, somtijds 
met blaauwe dekschilden. De sprieten zijn bij het mannetje veel 
langer dan het lijf, bij het wijfje van ligchaamslengte; het borststuk 
is vrij breed en heeft eenige knobbeltjes op het midden en een 
stomp doorntje aan iedere zijde; de dekschilden hebben eenige 
weinige verhevene langsstrepen en vele putjes en dwars rimpeltjes. 
Callidium sanguineum L. komt in Priesland op eiken- 
boomen voor, heeft een plat, nagenoeg cirkelvormig halsschild 
en breede platte dekschilden; hij is 1 duim lang, zwart, doch 
aan de bovenzijde met een helder roode viltachtige bedekking 
bekleed. 
Ilylotrupes hajulus P. is in sommige streken een zeer las- 
tige houtbok, die de daksparren der huizen vernielt; hij gelijkt 
in vorm zeer op den vorigen, doch is ietwat langer van achterlijf 
en dekschilden, naar evenredigheid van kop en borststuk. Hij 
verschilt zeer in grootte, van 10 — 18 streep, en in kleur, 
daar men zwarten, bruinen, graauwen en grijzen aantreft. Hij 
is grijs behaard; de beharing is digter op het borststuk, doch 
daarop staan ook twee kale bultjes; de dekschilden vertoonen 
flaauw eenen dwarsband. 
Necydalis major en Umhellatarum (beide L.) zijn in deze 
groep merkwaardig, doordien zij korte dekschilden en dus voor 
ongeoefende oogen meer het uiterlijk van eene wesp, dan van 
een’ boktor hebben. De eerste is 2,5 — 3 duim lang, zwart met 
