BOKTORREN. 
231 
goudglanzige haartjes bezet en met de sprieten, pooten, dek- 
schilden en basis van het achterlijf steenrood. 
Astyriomus aedilis L. heeft 
onder allen de langste sprie- 
ten; men vergelijke Plaat 
XY, fig. 1. Dit is weder een 
der zeer schadelijke insecten; 
zijne larve leeft namelijk in 
gevelde dennen en sparren; 
zij is ietwat meer dan 2 duim lang, geelachtig wit, heeft 
geene pooten en een zeer kleinen kop met scherpe kaken; 
op den rug zijn ronde verhevenheden, die het dier dienen 
om zich in zijne gangen in het hout voor en achterwaarts te 
bewegen. Bij de pop zijn de lange sprieten zeer aardig eerst 
naar beneden en daarna weder naar boven gebogen. De kever 
zelf is bruin, met een dik grijs vilt bekleed; het borststuk heeft 
vier met geel haar bedekte knobbels; de dekschilden twee of 
drie onbehaarde dwarsbanden en een paar weinig duidelijke 
^ langsstrepen. De sprieten van het wijfje zijn tweemaal, die van 
het mannetje 5 maal zoo lang als het lijf, bij beiden van elf 
geledingen. liet wijfje heeft een uitgestrekte legboor. Lengte 
13 — 18 streep. 
Pognocherus pilosus P. is een klein, aardig geteekend bok- 
tor retje, dat lang behaarde sprieten heeft, het borststuk aan 
wederzijde met een doorntje, hoekige schouders en aan het 
eind der dekschilden een klein tandje; de ,dyen zijn knodsvor- 
mig; het diertje is bruin met een scheven witten band over de 
vleugeldekken , 6 streep lang. 
Het geslacht Saperda levert een paar wel bekende soorten 
op in den grooten en kleinen populier-boktor. 
De eerste 8. carcharias L. , veel tegen de stammen van hoogere 
populieren te vinden, is zwart, doch met digt gemslederkleu- 
rig vilt bedekt , terwijl halsschild en dekschilden met eene menigte 
zwarte glimmende puntjes bezaaid zijn; de dekschilden loopen 
