OORWORM. 
255 
baar, waarom zij een oor boven een riethalm, een opgerold 
blad of iets dergelijks zouden verkiezen. De angst voor oor- 
wormen is derhalve zeer ongegrond. 
Zij hebben een langwerpig plat ligchaam , den kop naar 
achteren in een’ hals versmald, de oogen matig groot, geene 
enkelvoudige oogjes, de sprieten lang en draadvormig, uit vele 
geledingen zamengesteld , de bovenkaken aan de lip gespleten, 
de onderlip in twee lobben verdeeld; hun borststuk is vierkant, 
naar achteren toegerond, hunne dekschilden zijn kort, waar- 
door zij op de keverfamilie der Staphjlinen (verg. bladz. 178 en 
Plaat XI) gelijken. Zeer merkwaardig is de wijs waarop de 
vleugels onder deze dekschilden toegevouwen liggen. Wij geven 
hiernevens eene afbeelding van een’ geheel 
ontplooiden oor worms vleugel. Men ziet 
daaruit dat deze vleugel uit twee deelen 
bestaat, t. w. een pergamentachtig deel, 
dat in het midden toe kan slaan en een 
vliesachtig, waarin stralen loopen en welk deel waaijervormig 
toegevouwen kan worden. Evenwijdig met den achterrand loopt 
nog eene doorgaande dwarsader. De pooten zijn slank, het 
achterste paar is het langste; de tarsen hebben drie leedjes. 
Het achterlijf is mede slank, zeer buigzaam, en bestaat bij het 
mannetje uit negen, bij het wijfje uit zeven geledigen; aan het 
eind van dit achterlijf ziet men een paar hoornachtige uitsteek- 
sels, die beweegbaar zijnde als een nijptang kunnen werken. 
Deze forceps, bij het mannetje langer en inwendig meer ge- 
tand dan bij het wijfje, dient bij beiden als een aanvallend 
en verdedigend wapen, en wordt te gelijk gebruikt om de vleu- 
gels onder de vleugeldekken te plooijen. 
Slechts vier soorten van oorwormen zijn in ons land bekend ; zij 
maken met uitlandsche soorten het geslacht Forficula L. uit. De 
1) Vergelijk mijne Naamlijst van Nederlandsche Regtvleugelige Insecten in 
de Bouwstoffen voor eene Fauna , D. III. bl. 34 vlgg. 
