KREKELS. 
259 
Yan de beide vorigen worden zij bovendien onderscheiden door 
de bijzondere dikte der achterdijen en in hunne levenswijze 
onderscheiden zij zich ten laatste van alle overige Hegtvleu- 
geligen, door dien zij in gangen onder den grond leven. 
In de eerste plaats komt hier in aanmerking de veenmol , 
Gryllotalpa vulgaris L. , van welke soort men eene afbeelding 
ziet op Plaat . XVII bij fig. 3. De veenmol is een van onze 
grootste inlandsche insecten, daar een volwassene meer dan 4 
duim lengte heeft. De kop is eivormig en schijnt niet bijzonder 
groot, doch steekt halverwege in het kaproenvormige halsschild. 
Er zijn twee enkelvoudige oogen. De sprieten zijn borstelvor- 
mig, zamengesteld uit vele leedjes, doch korter dan het lijf. 
De monddeelen zijn niet buitengemeen krachtig, maar de 
voelers vrij lang, ’t geen voornamelijk aan de meerdere lengte 
van het 3® lid der kaaks-voelers en het 2e der lippenvoelers is 
toe te schrijven. De voorpooten hebben eenen bijzonderen vorm, 
welke ook aantoont hoe uitmuntend zij tot graven geschikt 
zijn; de dij is breed en plat, en draagt aan de onderzijde een’ 
tand; ook de scheen is korten verticaal plat, aan de onderzijde 
met vijf tandjes gewapend; de tarsen zijn zeer klein, kunnende 
in eene groef aan de buitenzijde der scheen en geborgen wor- 
den. De middelste en achterste pooten zijn van meer gewonen 
vorm, doch krachtig van bouw. Op den rug liggen de dek- 
schilden over elkander heen geslagen; zij zijn veel korter dan 
de vleugels, welke waaijervormig geplooid tot aan het eind van 
het achterlijf reiken, i) Aan het eind van het achterlijf ziet men 
voorts bij beide seksen twee gelede, lange draden, bij het wijfje 
geen legboor. De kleur van den veenmol is vuil donkerbruin. 
Algemeen is dit dier bekend als zeer schadelijk, voor den 
land- en tuinbouw, daar het van plantenwortels leeft en loop- 
graven graaft , die jonge planten onderst boven werken. De 
1) Men leze over deze organen en over het dier in het algemeen: Bijdrage tot 
de kennis van den Veenmol door Prof. Cl. Mulder in de Versl. en Mededeel, 
der k. Akad. v. Wet. D. VIII. 
17 * 
