260 » 
KREKELS. 
eigenlijke woonplaats is diep, somwijlen twee voet onder den 
grond gelegen ; digt daarbij graaft het wijfje eene ronde holte , die 
zij met een zeer harden, digt vastgekneden muur omgeeft; 
in deze holte legt zij hare eijeren. Het is uitgemaakt dat de 
veenmol overwintert en niet alleen als volkomen insect , maar 
ook onvolwassen zonder vleugelkokers , dat is larve na de 
derde vervelling. Elk individu schijnt op zich zelf in een 
afzonderlijk kluitje aarde te overwinteren. Over de middelen 
ter verdelging van dit schadelijk insect kunnen wij hier niet 
spreken en merken alleen maar op, dat het gezond verstand 
gebiedt zijnen doodvijand, den mol, meer te sparen, dan zulks 
Het geslacht Gryllus bevat de 
krekels en wordt door drie soorten 
in Nederland vertegenwoordigd. Een 
krekel onderscheidt zich van den 
veenmol door den vorm der voor- 
pooten, die niet zoo zeer tot graven 
zijn ingerigt , door den zeer breeden 
kop, door het gemakkelijk springen, door een orgaan voorden 
zang en doordien het wijfje van eene uitstekende legboor voor- 
zien is. De sprieten zijn zoo lang als het lijf; de oogen zijn 
groot en rond; eene soort (6rf. domesticus) schijnt bij het cT ocel- 
len te bezitten. De voorscheenen hebben aan de knie een per- 
gamentachtige plek, misschien een gehoor-orgaan. Het geluid, 
dat men krekelzang noemt, wordt door de mannetjes alleen 
gemaakt en wel door het wrijven van het eene dekschild tegen 
het andere. Hunne dekschilden zijn door het beloop der aderen 
op eene andere wijze in velden of cellen verdeeld dan die der 
wijfjes. In bijgevoegde figuur ziet men het linker dekschild 
van een’ krekel afgebeeld. Het beneden-gedeelte is het horizon- 
tale, dat op den rug ligt, het boven-gedeelte sluit meer ver- 
1) Zie overigens over den Veenmol: Eösel von Rosenhof, Insect en- Belas- 
üguny, Th. II Sammlung der Ileuschr. Nu. V. S. 89 folgg. 
gewoonlijk geschiedt. 
