264 
SABELSPJIINKHANEN. 
heb ik zelfs geen oogenblik het gezang dezer soort in de hees- 
ters langs den zandweg niet vernomen, zoodat er al een zeer 
aanmerkelijk aantal moet geweest zijn, waarbij men bedenke 
dat alleen de mannetjes zingen. Deze sprinkhaan is de grootste 
bij ons te lande nit deze familie, zijnde vijf Ned. duim lang. 
Hij is geheel groen, behalve de plek der vleugels, waar het 
geluid gevormd wordt; aldaar zijn de aderen bruin, de cellen 
bruin of doorschijnend. Eösel heeft de levenswijze dezer soort 
beschreven i). 
Decticus verrucivorus L. heeft zijnen naam ontleend aan de 
bijzonderheid dat de Zweedsche boeren de wratten aan hunne 
handen door dit insect laten afbijten. Hij is weinig minder 
groot dan de vorige soort en heeft naar evenredigheid nog lan- 
ger achterpooten. Hij is groen op de boven-, geelachtig aan 
de buikzijde en zijne dekschilden zijn in het midden van bruine 
ruitvormige vlekken in rijen versierd. 
Eindelijk Decticus hracJiy interns L. heeft zeer korte dekschil- 
den en vleugels, en lange achterbeenen. Hij is 2 duim lang 
met den legboor, groen met de zijden van kop en lijf bruin en 
met een’ zwarten veeg aan den binnen- en buitenkant der dijen. 
ACKIDIEN OE SPRINKHANEN ZONDER LEGBOOR. 
Deze laatste familie omvat sprinkhanen, welke draadvormige 
of bijna knodsvormige sprieten, die nimmer langer zijn dan het 
halve ligchaam , en drie enkelvoudige oogen op den kop bezitten. 
De tarsen hebben drie geledingen. De wijfjes bezitten geen uit- 
stekende legboor. Het geluid wordt bij de mannetjes voort- 
gebragt door het wrijven der pooten tegen den zijrand der 
dekschilden. 
Hunne levenswijs verschilt in zooverre van die der vorige 
1) Insecten-Belust. II. Locust. bl. 65. Tab. X, XI. 
