PIJNSPRIETEN. 
277 
Bijzonder rijk aan soorten is het geslacht Phytocoris Balt..» 
zoo rijk dat er zelfs eenigen in ons vaderland voorkomen, die 
nog onbeschreven zijn. Het onderscheidt zich slechts van het 
voorgaande doordien het 2® lid der sprieten niet merkelijk dik- 
ker is dan het eerste. 
Phyt. flavomaculatus B. is zwart met bleekgele pooten en 
twee helder gele schuine vlekken op ieder dekschild. Lengte 7 
str.. Hij leeft op allerlei kruiden. — Phyt. striatellus E., dien 
men bij fig. 9 op Plaat XVIII afgebeeld ziet is donkerbruin 
met gele vlekken, drie gele langsstrepen op den prothorax, het 
schildje geel, de dekschilden roestkleurig met zwarte langs- 
strepen en de pooten geel met bruine bandjes. Hij is 8 streep 
lang en wordt in Mei en Junij veel onder eiken- en beuken- 
boomen waargenomen. — Men ziet overigens sommige soorten 
uit dit geslacht dikwijls in groot aantal op schermbloemige planten, 
De vertegenwoordigers van het geslacht Miris daarentegen 
leven in het gras ; hel; onderscheidt zich door eenen kegelvormig 
tusschen de sprieten (waarvan het I® lid het dikste is) uitste- 
kenden kop. Het lijf is lang en smal, meest groen gekleurd. 
Miris calcaratus Pall. is groen of vuil geel, met de sprieten 
en pooten roodachtig geel en de achterdijen gedoomd. Lengte 
nagenoeg I duim. 
MEMBRANACEI OF VI-IEZIGE WANTSEN. 
De vierde familie der halfvleu gelige insecten heeft tot ken- 
merken : een’ snavel , die in eene gleuf aan de keel verborgen 
is en wier scheede uit drie geledingen bestaat. Geene enkelvou- 
dige oogen bij de inlandsche geslachten ; tarsen van twee leedjes. 
De naam is afgeleid van de omstandigheid dat de dekschilden 
meest vliezig zijn en door aderen in cellen verdeeld worden. De 
geslachten Zosmenus , Monanthia en Tingis hebben het borststuk 
en de vleugeldekken dikwijls met blazige verhevenheden bezet. 
