HOOFWANTSEN. 
281 
der sprieten nog zeer kleine geledingen bevinden. Harpactor 
pedestris^ die aan den duinkant en bovendien in de provin- 
ciën Gelderland en Utrecht waargenomen werd, is graauw, 
met korte haartjes bekleed ; zijn schildje steekt doornachtig naar 
boven, zijne dijen zijn met bruin geringeld en de zoom van 
zijn achterlijf is met zwarte vlekken versierd. Hij komt zeer 
dikwijls met onuitgegroeide dekschilden eii vleugels voor, en 
piept op de wijze der boktorren (zie bladz. 229). Zijne eijeren 
hebben den vorm van kruidhoorntjes met een duidelijk deksel. 
Eene merkelijk afwijkende gedaante hebben de soorten van het 
geslacht Gerris {Ploiaria Latr.), dewijl de voorpooten roofpoo- 
ten zijn, wier scheenen tegen de dijen schaarvormig aanslaan. 
Hunne pooten zijn zeer lang en dun, zoodat het ligchaam op 
eene zonderlinge wijze tusschen de regtopstaande vier achter- 
scheenen aan de dijen als opgehangen is; vergelijk onze fig. 
4 op Plaat XIX, welke Gerris vagabundus L. voorstelt, welke 
soort in buitenhuizen van tijd tot tijd waargenomen wordt. Zij 
is 7 streep lang, wit met grijze vlekjes en den voorrand der 
dekschilden met zwarte ruitjes. 
RIPARII OF GEVERWANTSEN. 
Deze kleine familie vormt eenen gereeden overgang van de 
land- op de water-wantsen , daar zij uitsluitend aan waterkan- 
ten en in zeer vochtige landerijen of op stilstaande of weinig 
stroomende wateren leeft, doch niet zwemt noch onderduikt; 
oeverwantsen hebben mede een’ snavel , die de keel naauwelijks of 
in ’t geheel niet aanraakt noch in eene gleuf verborgen is, maar 
in eene scheede van drie geledingen gesloten; doch hun kop 
is naar achteren niet in een’ hals uitloopende en dus niet zoo 
beweegbaar naar alle zijden als bij de vorigen. De familie omvat 
de soorten, welke bij Burmeister de twee familien der Biparii 
en Hydrodromioi uitmaken. 
