286 
CICADELIJNEN. 
CIC ADE LLINEN. 
Wij vinden bij geen Hollandschen schrijver eene benaming 
aan deze familie toegekend en erkennen gaarne dat wij er geene 
voor weten te bedenken. De Latijnsche is eene verkleining van 
den naam Cicacla^ welke alleen op de zingende Cicaden, die 
allen uitheemsch zijn, wordt toegepast; onze cicadellen zingen 
niet. De sprieten zijn in deze familie zeer klein, bestaande 
gewoonlijk uit twee of drie korte leedjes, waarvan het laatste 
een, dikwijls geleed borstelhaar draagt; een enkele maal is dit 
borstelhaar geknopt. Enkelvoudige oogen zijn gewoonlijk aan- 
wezig. Vele soorten hebben het vermogen van te springen, doch 
de achterdijen zijn daarom toch niet veel dikker dan die der 
andere pooten. Het achterlijf der wijfjes is van een orgaan 
voorzien om wonden in de plantenstengels te snijden, in welke 
zij hare eijeren leggen. 
Uit deze familie zijn de merkwaardigste soorten ten onzent 
de volgenden. 
Cixia cunicularia L. heeft den kop klein, het voorhoofd 
ruitvormig met scherpe opstaande zijranden, de oogen uitpui- 
lend, de wangen lang en daarin de sprieten, wier tweede lid 
bekervormig is; den prothorax korter dan den mesothorax; de 
voorvleugels met vele gevorkte, voorbij het midden door dwars- 
aderen in elkander loopende aderen, de achtervleugels teeder- 
der met minder aderen, de scheenen driehoekig met eenige 
weinige doornen. Zij is geel, met het borststuk en het ach- 
terlijf gedeeltelijk zwart; de voorvleugels doorschijnend, doch 
met bruine wolkjes en een’ bruinen dwarsband; op de aderen 
zwarte stippen. Het lijf is 5 str. lang, maar de vleugels zijn veel 
langer. Zie onze fig. 1 op Plaat XX. Het insect is vrij zeldzaam. 
Het geslacht Asiraca is kenbaar aan de lange en te gelijk 
vrij breede sprieten, wier lengte die van de helft van het lig- 
chaam overtreft; het lid is zijdelings platgedrukt en veel 
