SCHILDLUIZEN. 
295 
eene volkoraene metamorphose ondergaan en dat daarom door 
Westwood 1) tot eene bijzondere familie verheven wordt. Het 
onderscheidt zich ook bijzonder van de schildluizen doordien 
beide sexen met vier vleugels voorzien zijn, waarvan overigens 
de zelfstandigheid en de vorm wel met die van de mannelijke 
schildluizen overeenkomt. Op de stinkende gouwe [Chelidonium 
majus) ziet men wel eens den Aleyrodes Chelidonii^ dien wij 
op Plaat XX bij fig. 9 afbeelden. Het is een zeer klein diertje, 
dat veel op een motje gelijkt. De kop is klein en draagt aan 
iedere zijde twee oogen (volgens Westwood); de sprieten zijn 
kort van 6 leedjes, de zuigerscheede schijnt twee leedjes te 
hebben. De vier vleugeltjes zijn breed ei vormig, bedekt met 
wit poeder; de tarsen hebben twee leedjes en twee klaauwtjes. 
De larve is schildvormig ovaal en de pop onbewegelijk en bedekt 
met de larvenhuid. Reaumue. 3) heeft aangetoond dat uit een 
enkel wijfje jaarlijks 12 generatien geboren worden, te zamen 
wel 200 000 individuen bedragende. 
Bij de eigenlijke schildluizen , vormende het geslacht Coccus 
L. hebben de mannetjes twee vleugels en dikwijls ook twee 
kolfjes, terwijl het achterlijf in twee borsteltjes of staartjes 
eindigt; hun mond schijnt noch zuiger noch opening te heb- 
ben. De wijfjes zijn vleugelloos, schild- of galappelvormig, 
bezitten, een’, schijnbaar uit de borst ontspringenden zuiger 
met drie of vier lange borstelharen. Als zij zeer jong zijn, 
maken zij gebruik van hare pooten en zoeken zich eene ge- 
schikte plaats op de stammetjes of bladeren van boomen, waar 
zij zich vastzuigen, zonder verdere beweging zitten blijven en 
zoozeer vergroeijen dat men haar naauwelijks voor dieren kan 
aanzien. De uit haar geboren wordende jongen verbergen zich 
onder het moederlijk ligchaam als onder een dak. Deze vol- 
wassen wijfjes hebben dikwijls de lengte van bijna 1 duim, 
1) Inirod. to the modern classif. vol. II. p. 442. 
2) Mémoires Tom. II. Mém. 7 pl. 25. 
