DE VALKEN. 
7 
moet echter wel in het oog houden dat zoodanige vergelijkin- 
gen, door den zeer verschillenden vorm van vogels uit onder- 
scheidene afdeelingen, slechts als zeer algemeen kunnen worden 
beschouwd. 
De meest gewone der beide groote soorten is de Slecht- 
valk , communis^ veelal ook, maar zeer ten onregte , Mco 
peregrinus genoemd. Het mannetje heeft 14 tot 15, het 
wijfje 16 tot 18 duim lengte. De vleugels zijn 11 tot 13|-, de 
staart is 5|- tot 6^ duim lang i). De slechtvalk kenmerkt zich 
vooral door zijne groote teenen, van w^elke de middelste If 
tot 2 duim lengte bereikt, en door eene groote, zwarte kne- 
velvlek. De kleuren ondergaan, volgens den leeftijd, aanmerke- 
lijke veranderingen. In het eerste jaar zijn de pooten, de naakte 
oogkring en de washuid groenachtig; de vederen der boven- 
deelen zijn in den beginne donker- , later meer licht-bruin , 
met ros- of witachtige vlekjes, die op den staart d warsrij en 
vormen. De vederen der onderdeelen zijn vuil witachtig, met 
bruine overlangsche vlekken. In het tweedejaar zijn de pooten, de 
naakte oogkring en de washuid citroengeel, de vederen der boven- 
deelen zwartbruin, met grijsblaauwe vlekken; de onderdeelen 
min of meer rosachtig wit, met zwartbruine vlekken, welke op 
den krop de gedaante van lengte-strepen , op de borst die van 
druppels of tranen hebben, en op de zijden grooter, hartvormig 
en niet zelden meer breed dan lang zijn. In het derde jaar verkrij- 
gen de onderdeelen, vooral bij het mannetje, eene fraaije blaauw- 
achtig grijze kleur, en de donkere vlekken voor het grootste 
gedeelte de gedaante van dwarsbanden. Evenwel verschillen de 
kleuren somtijds eenigzins , naar gelang der voorwerpen ; opmer- 
kelijk is die afwijking vooral bij sommige ouden, bij welke het 
bruinzwart van de knevelvlek zich ook over de wangen uit- 
strekt. Yoor zooveel men weet, broedt de slechtvalk in ons 
land niét. In andere landen maakt hij zijn nest, eenmaal 
1) Naar den ouden Parijschen voet. 
