ÖE VALKEN* 
15 
wiekslagen, in de lucht als het ware staande, hetgeen men 
“bidden” noemt. Zoodra hij nu zijne prooi ontwaart, stort 
hij zich eensklaps op deze neder en tracht die te grijpen; 
hetgeen echter dikwijls mislukt, daar zijne teenen korter zijn 
dan die der overige valken. Hij voedt zich voornamelijk met 
veld- en andere muizen, en is derhalve als een voor den land- 
bouw nuttige vogel te beschouwen. Hij rooft echter ook aller- 
lei jonge vogels, wanneer hij deze bemagtigen kan, en eet ins- 
gelijks insekten en kruipende dieren. 
DE HAVIKKEN. 
Men vat, in de wetenschap, onder bovenstaanden naam, be- 
halve onzen havik en sperwer, eene menigte uitheemsche , met 
deze soorten verwante vogels zamen. Zij vormen gezamenlijk het 
groote geslacht Astur. Hun voornaamste kenmerk is, dat zij 
korte, afgeronde vleugels hebben, die ongeveer de helft van 
den tamelijk langen staart bedekken en welker vierde slag- 
pen in den regel de langste is. Voor het overige hebben zij 
eenen krach tigen bek; zij zijn hooger op de pooten dan de 
valken ; hebben kleinere oogen , zonder eenen naakten oogkring , 
en zijn in het volkomen kleed, op de onderdeelen veelal met 
fijne zwartachtige dwarsbanden geteekend. In Nederland, ja in 
geheel ons werelddeel, bestaan slechts twee soorten van dit 
geslacht, te weten de havik en de sperwer. Beide hebben 
naakte voetwortels, die van voren zoowel als van achteren met 
eene rij schilden bekleed zijn. 
De Havik, Astur palumharius , ook Duivenvalk en in 
Groningen Patrijs valk genoemd , is , na de arenden , de groot- 
ste en krachtigste onzer inheemsche roofvogels. Hij verkrijgt 
eene lengte van twee voet; zijne vleugels nemen hiervan ruim 
de helft, en zijn staart twee vijfden in. Zijne pooten zijn zeer 
krachtig en, even als het oog, geel van kleur. De staart vertoont 
