28 
YOGEIiS. 
Zijn nest, hetwelk hij in bosschen, op hooge booroen bouwt, 
bevat twee tot vier groenachtig blaauwe eijeren, waarop zich 
bruine en violetkleurige vlekken vertoonen. 
DE WESPENDIE VEN. 
De wespendieven kenmerken zich door hunne, met volko- 
mene vedertjes, in plaats van met haar vedertjes, bekleede teu- 
gels. Daar in Europa slechts eene soort van dit geslacht aan- 
getrofifen wordt, kan men haar, door voornoemd kenmerk, dadelijk 
van alle overige roofvogels onderscheiden. 
De Wespendief, Ternis apivorus^ ook Bijen-arend ge- 
noemd, heeft de grootte van den buizerd, maar hij is ranker 
en zijne pooten zijn korter en zwakker, en enkel met schubben, 
niet gedeeltelijk met schilden bedekt. De pooten en de washuid zijn 
geel; de oogen insgelijks, bij de jongen zijn deze echter grijs. De 
staart en de vleugels zijn van vele smalle dwarsbanden voorzien , 
tusschen welke zich op den staart drie breedere bevinden. Bij 
de ouden zijn de kop en nek aschgraauw , de bovendeden bruin ; 
de onderdeden witachtig met rosse en bruine, aan de zijden 
min of meer dwarsche vlekken. Bij de jongen zijn de vleugels 
en staart bruin, aan de vederen met rosse of witachtige zoo- 
men. De onderdeden zijn roodbruin, ros, gedachtig of witach- 
tig, en elke veder heeft gewoonlijk eene smalle bruine over- 
langsche vlek. De wespendief wordt, met uitzondering der 
koudere streken, in geheel Europa, maar nergens in grooten 
getale aangetroffen. Hij bewoont ook de noordelijke helft van 
Afrika en Azië tot Japan. In ons rijk is hij in de grens-prd- 
vinciën broedende waargenomen; waarschijnlijk nestelt hij echter 
ook, ofschoon zeer schaars, in onze met hout begroeide duin- 
streken , waar men h'em herhaaldelijk in den zomer gezien heeft. 
Hij houdt zich bij voorkeur aan de boschzoomen op. In het 
najaar verhuist hij. Zijn voedsel bestaat voornamelijk uit wes- 
