DE HOORNUILEN. 
35 
drie of vier witte eijeren in de verlatene nesten van eekhorens , 
eksters, kraaijen, reigers, Ylaamsche gaaijen en andere vogels. 
De Velduil, Otus hracTiyotus ^ is een weinig kleiner dan 
de ransuil, maar zijne vleugels zijn langer en reiken over 
den staart heen; het oog is geel en door een kring van zwarte 
vederen omzoomd ; de overlangsche vlekken der onderdeelen 
worden niet door dwarsbanden doorsneden. Yooral is de velduil 
kennelijk aan zijne kleinere , slechts een duim lange , en digt bij 
elkaar geplaatste oorpluimpjes. Deze uil is door geheel Europa, 
een groot gedeelte van Azië en Amerika tot op de Sandwich-eilan- 
den verbreid. In ons land wordt hij in het najaar en den winter 
vrij algemeen aangetroffen; hij broedt ook, ofschoon in kleinen 
getale, hier en daar op onze weilanden of in de heide- of andere 
vlakke streken , waar hij , op den grond, in het gras of onder andere 
planten, zonder een eigenlijk nest te maken, drie of vier witte, 
nagenoeg kogelvormige eijeren legt. Hij zit meestal op den grond, 
somtijds ook op windmolens, zelden op boomen. In de vlugt 
buitelt hij van tijd tot tijd om, en vliegt, op zijn buit loe- 
rende, als een torenvalk. Zijn geluid is minder dof dan dat 
der meeste overige uilen. Hij eet voornamelijk muizen, en is 
derhalve een voor den landbouw hoogstnuttige vogel. 
DE KLIMVOGELS. 
(SCANSORES.) 
Men begrijpt onder dezen naam vogels van eene zeer ver- 
schillende gedaante en een niet zelden afwijkend maaksel, die 
niettemin eene zekere onderlinge overeenkomst hebben, en 
veelal gemakkelijk daaraan te herkennen zijn, dat twee hunner 
teenen naar voren, de twee andere naar achteren gerigt zijn. 
Dit is ten minste het geval bij het kleine getal Europesche 
3 * 
