DE WINTERKONING. 
51 
de steden, op. Yan tijd tot tijd verneemt men aldaar zijn ge- 
luid, hetwelk uit de verscheidene malen herhaalde lettergreep 
“tsieh” bestaat, of zijn langeren, maar eentoonigen zang, en 
ziet men hem langs de boomstammen naar omhoog of langs de 
zijtakken kruipen. Ofschoon hij niet schuw is, kiest hij echter 
steeds, zoodra hij bemerkt dat men hem gadeslaat, de tegen- 
overgestelde zijde van den boomstam, om uit het gezigt te 
geraken en hooger op te klimmen. Hij voedt zich met allerlei 
insekten en de maskers daarvan, die hij tusschen de boom- 
schors opspoort, maar eet ook tusschenbeiden kleine zaden 
van kruiden. Hij slaapt en nestelt in holten of diepe spleten van 
boomen of zelfs in het houtwerk van gebouwen. Men vindt in 
zijn zeer eenvoudig, uit vezels van boombast vervaardigd en 
met vederen belegd nest, bij het eerste broedsel acht of negen, 
en bij het tweede een kleiner aantal, witachtige, bruin gestippelde 
en grijs gevlekte eijeren. Buiten den broedtijd zwerven deze 
vogels, niet zelden in gezelschap van Meezeil en Goudhaantjes, 
in het rond, zoodat zij bij ons het geheele jaar door worden 
aangetroffen. 
DE WINTEEKONING. 
De Winterkoning, Troglodytes euro^aeus^ is in vele 
opzigten eene op zich zelf staande soort van vogels, die zich 
evenwel op de natuurlijkste wijze aan sommige uitheemsche 
vormen, de Springvogels , Maluri^ schijnt aan te sluiten. 
Deze vogel, die niet eens de lengte van vier duim heeft, is 
met de Goudhaantjes de kleinste van alle inheemsche vogels. 
Behalve aan zijne geringe grootte is hij gemakkelijk te her- 
kennen aan zijnen elstvormigen , eenigzins gekromden snavel ; 
aan zijne zeer korte en sterk afgeronde vleugels, aan zijn afge- 
ronden staart, dien hij steeds opgerigt houdt, en aan de bruine 
tinten van zijn vederkleed. De Winterkoning wordt nage- 
4 * 
