DE ZANGERS. 
57 
De Bosclizangers, Thyllosco])us , zijn kleine vogelsoorten 
met een kleinen snavel, een flaauw ingesneden staart, tame- 
lijk hooge pooten, met groen of olijf-grijsachtige bovendeden 
en geelachtige, bij andere, niet in ons land voorkomende soor- 
ten, witachtige onderdeden. Zij houden zich in het geboomte op, 
maken hun nest, dat veelal de gedaante van een bakkersoven 
heeft, meest op den grond, leggen vijf of zes witachtige , donker 
gevlekte eijeren, en brengen het koude jaargetijde in warmere 
streken door. In ons land worden drie soorten van Boschzan- 
gers aangetroffen , te weten de B 1 u i t e r , Phylloscopus sihilatrix, 
de B i t i s , Phyll. trocJiilus , in Groningen Hofzanger genoemd , 
en de Tjiftjaf, PTiyll, ru/a, in Groningen Tierentijn 
genoemd. De Bluiter is een weinig langer dan de Pimpel, maar 
veel ranker. Zijne bovendeden zijn fraai grijsachtig geelgroen; 
de eerste slagpen is korter dan de voorste groote vleugeldek- 
vederen; de tweede slagpen is gelijk aan de vierde, en de 
pooten zijn roodachtig bruingeel. De Bitis is een weinig klei- 
ner ; zijne bovendeelen zijn vaal grijs-bruinachtig groengeel ; 
de eerste slagpen is korter dan de voorste groote vleugeldek- 
vederen; de tweede slagpen houdt het midden tusschen de 
vierde en vijfde, en de pooten zijn bruinachtig geel. De Tjif- 
tjaf is wederom een weinig kleiner dan de Bitis; zijne vleu- 
gelen, en vooral hunne punten, zijn korter; de tweede slagpen 
is niet langer dan de zevende en de pooten zijn zwartbruin. 
Deze drie soorten hebben eenen geheel van elkander verschil- 
lenden zang, die bij de beide eersten kort maar aangenaam 
is, bij de laatste in het herhaalde geluid bestaat, waaraan zijn 
Engelsche, in het Hollandsch overgenomen naam ontleend is. 
De Bluiter wordt op drooge gronden , zoo als in Gelderland , 
en langs onze duinen, het meest in sparre- of beukenbos- 
schen , aangetroflen. Hij vertoeft bij ons van half April tot in 
het begin van September. Het liefst houdt hij zich op de on- 
derste takken der hoornen op, en laat onder het zingen veelal 
de vleugels hangen. De Bitis vertoeft even lang bij ons als 
