62 
VOGELS. 
zang is zacht, snorrend, en heeft dit eigenaardige, dat hij 
niet van de zijde waar de vogel zich bevindt, maar van 
de tegenovergestelde zijde schijnt te komen; zoo als dit 
met een anderen , in de oostelijke helft van Europa inheem- 
schen Nachtegaal-Rietzanger , Calamoherpe fluviatilis , het ge- 
val is. Het nest is, een half tot drie voet boven het water, 
tusschen riet- en grasstelen geplaatst, en ruw uit rietbladeren 
opgebouwd ; het bevat vijf witachtige , fijn geelachtig en bruin 
gevlekte eijeren. 
DE NACHTEGAAL - ZANGERS. LUSCINIA. 
Deze kenmerken zich voornamelijk door hunne tamelijk lange , 
aan de voorzijde met een onverdeeld schild bekleede voet- 
wortels , en hun toeven op of bij den grond , waar zij hun 
voedsel opsporen en dikwijls ook nestelen. Zij komen derhalve 
in vele opzigten de Tapuiten nabij. Hun staart is aan het einde zeer 
flaauw afgerond , zoodat hij zich op die plaats nagenoeg regt voor- 
doet. Hunne vleugelen zijn mede een weinig afgerond , en de 
tweede slagpen is in den regel korter dan de derde en vierde , 
welke de punt van den vleugel vormen. Zij hebben de gewoonte 
dikwijls met den staart te wippen. Hun zang is zeer aangenaam, 
van sommigen zelfs ongemeen fraai. — De Nachtegaal, Luscinia 
luscinia^ welke tot deze ondergroep van vogels behoort , munt , 
gelijk men weet , ten opzigte van zijnen zang, boven alle andere 
inheemsche vogels uit. Hij is een half voet lang; aan de bovendee- 
len zijn de hoofdkleuren vaal rosbruin, aan de onderdeelen wi tach- 
tig. De Nachtegaal wordt in ons land zeer algemeen , in boschjes , 
vooral in het hakhout , zelfs in buitentuinen en op de met boomen 
beplante wandelwegen aangetrofien. Hij komt bij ons in den regel 
tegen half April aan, en vertrekt in September. Zijn loktoon is 
kort en men verneemt bovendien van tijd tot tijd een knorrend ge- 
luid; terwijl het mannetje, gelijk bekend is, gedurende het geheele 
