DE NACHTEGAAL-ZANGERS. 
65 
jes en zelfs slakjes zoekt. In het najaar eet hij, gelijk vele 
Zangers, ook het vleesch van allerlei beziën en andere vruch- 
ten. Hij bouwt zijn groot, uit mos zam ongesteld nest op den 
grond tusschen gras, boomwortels of steenen. Het is halfkogel- 
vormig, wanneer het echter vrij in het gras staat veelal ge- 
heel kogelvormig, met eene zijdelingsche opening. Het bevat vijt of 
zes geel- of roodachtig witte eijeren, die onduidelijk bruin gevlekf 
zijn. — De laatste inheemsche soort dezergroepishetBlaauw- 
borstje, Luscinia suecica. Zij is zeer kennelijk aan hare kleur. 
De staartpennen zijn op de voorhelft roestrood, op de tweede 
helft bruinzwart ; de beide middenpennen zijn echter geheel bruin- 
zwart. De kleur der bovendeel en is grijsachtig olijf bruin; die 
der onderdeelen bleek rosachtig, naar het midden van borst en 
buik wit; bij de keel vertoont zich een wit, met zwart omzoomd 
schild. In het volmaakte kleed is eigenlijk de geheele keel tot 
op den krop fraai metaalglanzig azuurblaauw, aan de achter- 
zijde door een smallen zwarten band, een nog smalleren 
witten en een breeden roestrooden borstgordel afgewisseld. 
Bij den overgang tot het blaauw blijft in het midden aan de 
keel aanvankelijk eene lichte, veelal roestkleurige vlek over, 
terwijl later aldaar eene zilverwitte vlek ontstaat. Het Blaauw- 
borstje werd slechts op enkele plaatsen in ons land broedende 
aangetroffen, b. v. bij Haarlem, en in het Ouland in de pro- 
vincie Groningen. Op den trek komt het ten onzent zeld- 
zaam voor. Bovendien is het moeijelijk op te sporen , daar 
het zich bij voorkeur in het gras en in digte struiken 
bij het water, vooral in moerassige streken, ophoudt en zich 
gaarne verschuilt. Zijn zang is helder en aangenaam. Het plaatst 
zijn nest op den grond, en legt vijf of zes blaauwgroene, vaal 
bruin en roodgrijsachtig gemarmerde eijeren. 
5 
