DE PIEPEES. 
71 
alle overige soorten: hij is zeven duim lang en hooger van 
kleur dan de Duinpieper, van welken hij intusschen als het 
ware een tegenhanger op grootere schaal is. Hij bewoont het 
warme Europa, maar werd, ofschoon zeer schaars, in Belgie, 
Groot-Brittanje , het noordelijke Erankrijk, Helgoland en ook 
in ons land, zelfs in het jeugdig kleed, waargenomen. Men mag 
hieruit afleiden dat hij ook op de duinen of de heidevelden 
aan de noordelijke kusten van het Europesche vasteland broedt . 
De Oeverpieper, AntJius ohscurus of mpestris^ is don- 
kerder van kleur dan de overige soorten ; ook is de lichte kleur 
aan zijne staartpennen bruinwit, in plaats van wit, en veel min- 
der uitgebreid dan bij de overige Biepers. Hij broedt aan de 
rotsachtige kusten van noordelijk Europa, trekt in October en 
November door ons land en keert in Maart of April naar het 
noorden terug. Men treft hem ten onzent aan langs het zee- 
strand, vooral aan de zeehoofden, waar hij zijn voedsel tusschen 
de steenen zoekt. Somtijds, en bepaaldelijk in het voorjaar , ont- 
moet men hem ook aan de binnenwateren. 
DE KWIKSTAARTEN. 
De Kwikstaarten, die men onder den geslachtnaam Mota- 
cilla vereenigt , zijn Zangers , die zich op vochtige , vooral opene 
plaatsen, en meestal op den grond, ophouden, een kleinen kop 
en een langen staart hebben, tamelijk hoog op de pooten zijn 
en, even als de Piepers en Leeuwerikken , sterk verlengde bin- 
nenste slagpennen van de tweede orde hebben. Zij loopen zeer 
behendig over den grond, wippen dikwijls met den staart, en 
worden in ons werelddeel, in Afrika en in Azië aangetroflen. 
Sommige soorten houden zich bij voorkeur op den grond 
op, waar zij ook nestelen; zij zetten zich echter dikwijls op 
het riet of op kruiden, maar zelden op boomtakken. Men 
herkent hen voornamelijk aan den langen, nagenoeg regten 
