DE WIELEWALEN. 
79 
tijds op den trek naar Europa verdwaalt en zelfs in ons land 
gevangen werd, is een weinig grooter dan de Zanglijster; op 
hare onderdeelen vertoonen zich geene vlekken; zij heeft eene 
witte streep boven de oogen , en in het volmaakte kleed zijn haar 
kop en hals donkergraauw. — Eene andere soort uit diezelfde 
streken , de Siberische L ij ster, Turdus sibiricus , die som- 
tijds ook tot ons verdwaalt, is, in het volkomen kleed, ge- 
heel blaauwachtig leikleurig, en heeft alsdan eene lange witte 
streep boven het oog. De bovendeden der jonge vogels zijn 
olijfbruin; hunne onderdeelen wit en roes tgeel, met bruinachtige 
vlekken , die op de borst den vorm van eene halve maan hebben. 
DE WIELEWALEN. ORIOLI. 
Ons werelddeel wordt slechts door ééne soort van dit geslacht , 
de Wielewaal, Oriolus galhula , bewoond. Men geeft aan 
deze vogels veelal eene plaats naast de Lijsters, ofschoon zij 
meer overeenkomst met de Paradijsvogels en bij gevolg ook 
met de Kraaivogels schijnen te hebben. De Wielewaal heeft 
ongeveer de grootte eener Lijster ; zijn bek is echter veel krach- 
tiger; zijne pooteii zijn korter, en hij onderscheidt zich van 
alle inheemsche vogels door zijne kleuren. Het oude mannetje 
is hoog citroengeel, maar de teugels, de bovenzijde der vleu- 
gels en de staartpennen zijn zwart, met de volgende uit- 
zonderingen: de onderdekvederen en de achterhelft der bui- 
tenste groote vleugeldekvederen benevens het laatste derde 
of vierde gedeelte der staartpennen , zijn geel , terwijl de 
slagpennen aan haar einde eenigermate witgeel zijn gezoomd. 
Het oog is bloedrood. Bij de jongen is de grondkleur der 
bovendeden geelgroen, ’t welk echter op de vleugels en den 
staart naar het zwarte overhelt; de onderdeelen vertoonen 
smalle zwartachtige overlangsche vlekken op een witten grond, 
die evenwel op de zijden en onder den staart tot het gele 
