DE KLAUWIEEEN. 
85 
verslinden, of hem op die wijze voor ’s hands te bew'aren, ten 
einde hem later te kunnen opeten. De Klaanwieren hebben 
eenen luiden, maar heeschen loktoon; de zang, dien zij in het 
voorjaar doen hooren, is echter bij sommige soorten aangenaam 
en veelal van andere vogels nagebootst. De Klaauwieren leven 
in met hout begroeide plaatsen, en nestelen op boomen en 
struiken; zij leggen drie of vier gevlekte eijeren. In ons land 
werden tot op dit oogenblik slechts drie soorten van Klaau- 
wieren opgemerkt; het is echter niet onwaarschijnlijk, dat 
eene vierde soort, Lanius minor ^ die in Midden-Europa tot 
in het Munstersche en België waargenomen werd, soms naar 
Nederland afdwaalt. Deze soort heeft overeenkomst met onzen 
Klapekster, maar zij is kleiner, heeft eenen korteren staart 
en een zwart voorhoofd. 
De grootste onzer inheemsche en in het algemeen der Euro- 
pesche soorten is de Klapekster, Lanius excuhitor. Hij 
draagt ten onzent, behalve dezen, nog eene menigte andere 
namen; b. v. dien van Wachter, Blaauwen Klaauwier, 
Negendooder, Waldheer, Tuinekster, Vinkenbij- 
ter en in Groningen dien van Gr aanwen Doorndraaijer, 
Blaauwen Tuinvalk enKleinenValk. Onze valkenieren 
eindelijk noemen hem Handwerk. Deze soort heeft de grootte 
van eene zwarte Lijster, maar zij is ranker en haar staart is 
meer afgerond en een weinig langer. Hare onderdeelen zijn 
wit; de bovendeelen blaauwachtig grijs; de vleugels en staart 
zijn daarentegen zwart, behalve de einden der slag- en staart- 
pennen, die wit zijn. Bij de jongen en bij de oude wijfjes 
zijn de tinten minder zuiver , en vertoonen de onderdeelen 
golvende zwartachtige dwarslijnen. Bek en pooten zijn zwart, 
bij de jongen naar het grijze overhellende. Het oog is zwart- 
bruin. De Klapekster bewoont nagenoeg geheel Europa, komt 
in Azië tot Mesopotamie voor, en trekt in den winter tot in 
Noord-Afrika. Hij behoort evenwel tot die vogelsoorten, die 
nergens in grooten getale worden aangetroffen. In Groningen, 
