DE SCHARB-ELAAIIS. 
99 
De neusgaten zijn schuins en onbedekt; de pooten kort, en 
van voren met groote schilden bedekt; de vleugels tamelijk 
lang en puntig, en de staart, welks buitenste paar pennen 
min of meer verlengd zijn, is middelmatig. De hoofdkleur van 
den Scharrelaar is een zacht witachtig groenblaauw : zijn boven- 
rug, zijne schoudervederen en binnenste kleine slagpennen zijn 
echter vaal roestkleurig; schouders en stuit zijn donkerblaauw ; 
de slagpennen blaauwzwart, cn de staartpennen aan de wortel- 
helft zwartblaauw, met uitzondering van het somber bruin- 
groene middelste paar. De Scharrelaar wordt in de gematigde 
en warme streken van Europa, in het gematigde deel van 
Siberie en in Azië tot in Bengalen aangetrofien. Hij overwin- 
tert in Noord- Afrika. Hij is echter slechts tot sommige plaatsen 
in de genoemde streken beperkt. Inzonderheid nestelt hij vrij alge- 
meen in de Krim, Pommeren en het Mecklenburgsche , schaars 
daarentegen in Denemarken, het Hannoversche , het Munstersche, 
en in Belgie. In Nederland werd hij tot heden slechts eens en 
wel in den omtrek van het dorp Wassenaar waargenomen. Hij 
vestigt zijn verblijf bij voorkeur in drooge streken en berkenbos- 
schen. Zijn geluid doet aan dat van den Ekster denken. Zijn 
voedsel bestaat uit sprinkhanen en allerlei andere insekten, 
en uit wormen, terwijl hij ook kleine kikvorschen eet. Hij 
nestelt in boomholten, op acht en meer voeten boven den grond ; 
en het wijfje legt, op eene onderlaag van stelen en planten- 
worteltjes, vier of vijf glanzig witte eijeren: het zit, bij het broe- 
den, zoo vast op het nest, dat men het met de hand kan grijpen. 
DE KRAAIYOGELS. CORYINAE. 
De Kraaivogels zijn stevig van maaksel en voorzien van 
krachtige pooten en een krachtigen bek, die bf regt bf een 
weinig gekromd en even lang of korter is dan de kop , terwijl 
de neusgaten, bij de Europesche soorten, door stijve borstel- 
7 * 
