106 
VOOELS. 
verlaat, in het overige Europa rondzwerft, en tegen het voor- 
jaar terugkeert. Op deze togten doet hij ook ons land aan, en 
wordt alsdan enkel, bij paren of in kleine troepen, waargeno- 
men. Hij bewoont het liefst sparrebosschen , eet voornamelijk 
hazelnoten en het zaad van sparreboomen, in den winter ook 
eikels; voedt zich echter ook met insekten, beziën, granen, 
rooft de eijeren en jonge vogels uit de nesten, en valt zelfs 
kleine vogels aan. Men vindt zijn nest, hetgeen overeenkomst 
met dat der Kraaijen heeft, maar kleiner is, op sparreboomen, 
op zes tot twaalf voet hoogte van den grond, en het bevat vier 
tot vijf eijeren, die overeenkomst hebben met die van den 
Ylaamschen Gaai. 
DE GAAIJEN. 
Deze vormen bij de natuurkundigen het geslacht Garnilus, 
en onderscheiden zich van de Kraaijen door zachte vederen, 
die op den kop tot eene soort van kuif verlengd zijn, door 
eenen grooteren kop, eenen hoogeren zijdelings zamengedrukten , 
van voren in eenen haak uitloopenden bek, andere kleuren en 
andere zeden. In het grootste gedeelte van Europa heeft men 
slechts eene soort van Gaai , die ook bij ons algemeen voorkomt. 
Dit is de zoogenaamde Ylaamsche Gaai, Garrulus glan- 
darius. Hij is een voet lang. De pooten zijn licht roodach- 
tig, de oogen parelkleurig, en de snavel is, zoo als bij al onze 
overige Kraaivogels, zwart. De Vlaamsche Gaai is dadelijk te 
herkennen aan eenen lichtblaauwen , van zwarte dwarsche band- 
jes voorzienen spiegel op zijne vleugels. De hoofdkleur der vede- 
ren is een fijn purperachtig bruingrijs , maar die van den bovenkop 
hebben zwarte lengtevlekken , en de stuit en een tweede spie- 
gel op de vleugels zijn wit , de staart- en slagpennen zijn zwart , 
maar de groote slagpennen nemen op de buitenvlag eene grijs- 
witte kleur aan. De Vlaamsche Gaai wordt in Europa noorde- 
