DE HOPPEN. 
111 
en de pooten loodkleurig. De kop, hals, mantel en de onder- 
deelen tot op den buik zijn fijn roodachtig isabelkleurig , maar 
elke kuifveder heeft aan haar einde eene groote zwarte vlek; 
de overige onderdeelen zijn wit, aan de zijden met zwart- 
achtige overlangsche vlekken; de achterrug, vleugels en staart 
zijn zwart, met witte dwarsbanden, waarvan er intusschen op 
den staart slechts een zeer breede is , die een en stompen hoek 
vormt. De Hop bewoont het zuidelijke en gematigde Europa 
en Klein-Azie, en komt in den winter ook in Noord- Afrika 
voor. In sommige streken, b. v. in het zuidelijke Eusland is 
hij zeer gemeen, maar elders behoort hij in de meesten landen 
onder de vogels, die slechts hier en daar voorkomen. Dit is 
ook het geval in ons land, waar hij intusschen in vroegere 
jaren, zelfs in de provinciën Holland, die hij thans slechts zeer 
enkel op den trek opzoekt, algemeener was dan thans en op 
vele buitenplaatsen broedde. Hij vertoeft bij ons van April tot 
September. In den broedtijd houdt hij zich aan boschkanten, 
in het hout der buitenplaatsen en zelfs in tuinen op. Zijn voedsel, 
hetgeen hij op den grond, op landerijen en op mesthoopen gaat 
zoeken, bestaat uit wormen, uit insekten en voornamelijk ' 
dier maskers. Zijne luide stem, waarvan zijn naam ontleend 
is , bestaat uit de twee tot vier malen herhaalde syllabe “Hoep.” 
Het wijfje legt hare vier tot zelfs nog meer, geel- of bruin- 
achtig grijze ook groen- of witachtige eijeren , op eene 
onderlaag van eenige worteltjes van planten, in boomholten, 
of ook in de reten van muren en rotsen, in steenhoopen, 
en zelfs in tot zes voet onder den grond inloopende holen 
aan hellende vlakten, b. v. aan de oevers van rivieren. 
Daar hij van de plaatsen, waar hij zijn voedsel haalt, aan 
de pooten veel en niet juist welriekend vuil mede in het nest 
brengt, zoo verbreidt dit, en ook de jonge en oude vogels 
dikwerf eene onaangename lucht. 
