128 
VOGELS. 
sijsje broedt in alle Noordpoollanden , en verbreidt zich in het 
koude jaargetijde, in sommige jaren in eene onbegrijpelijke 
menigte, over de gematigde streken van het noordelijk halfrond , 
zuidelijk somtijds zelfs tot Egypte. Enkele paren broeden in- 
tusschen ook in het Reuzen- en Karpathische gebergte. Men 
vindt het nest tusschen de takken van struiken , en het bevat 
vier groenachtig witte, met roodbruin gestippelde eijeren. Deze 
vogel voedt zich met het zaad van allerlei kruiden en boomen , 
vooral van elzen en berken. Hij is vrolijk van aard, zeer levendig 
en klimt, even als het Sijsje, zeer behendig langs de takken 
der boomen. Het mannetje heeft eenen zachten, maar onregel- 
matigen zang. 
DE APPEL VINKEN. 
Het geslacht der Appelvinken, Coccothraustes ^ bevat de 
groote soorten van Muschvogels, wier maaksel zeer krachtig is 
en die een buitengewoon dikken, nagenoeg tolvormigen snavel 
hebben, waarmede zij de steenpitten van allerlei vruchten kun- 
nen verbrijzelen. In ons werelddeel wordt slechts ééne soort 
van dit geslacht aangetrotfen. Deze is 
De Appelvink, Coccoihraustes vulgaris , ook D i k b e k 
en in Gelderland Kersebilter genoemd. Hij is niet eens 
zoo lang als een Leeuwerik, maar wel krachtiger en zwaarder, 
en zijn staart heeft slechts twee duim lengte. Men kan hem, 
behalve aan zijne grootte , dadelijk herkennen aan de zonderlinge 
gedaante zijner binnenste, groote slagpennen , die aan het einde 
schopvormig verbreed en eenigzins gekronkeld zijn. De snavel 
is aan het einde zwartachtig, voor het overige vleeschkleurig , 
maar in het voorjaar en den zomer parelkleurig blaauwachtig. 
De hoofdkleur der bovendeden is een vuil roodbruin ; maar de 
wangen, de stuit en het voorhoofd zijn roestgeel, de vleugels 
in het midden, de staart aan het einde wit, de slagpennen groo- 
