DE KRUISBEKKEN. 
131 
DE KRUISBEKKEN. 
Het geslacht der Kruisbekken, Loxia genoemd, bevat 
een klein getal soorten uit het noordelijk halfrond, van welke 
de meesten daardoor gekenschetst zijn , dat hare beide gekromde 
en eenigzins verlengde kaken elkaar overkruisen. Zij zijn voor 
het overige plomp van vorm , hebben eenen grooten kop , korte 
pooten, meestal eenen korten, aan het einde diep ingesneden 
staart, leven in sparrebosschen, voeden zich voornamelijk met 
het zaad van sparreboomen , en broeden gewoonlijk in het koude 
jaargetijde, te weten in December, Januarij en Debruarij. Hun 
zang is eenigzins schor en onregelmatig, maar niet onaange- 
naam. De vleugels en staart zijn in eiken leeftijd zwartachtig, 
met lichte zoomen. In den jeugdigen leeftijd zijn de kleine 
vederen geelachtig grijsbruin met zwartachtige lengte vlekken. 
Bij de oude wijfjes trekt de grondtint meer in het geel- of 
grijsgroenachtige en de vlekken zijn minder duidelijk; bij de 
mannetjes gaat, wanneer zij het volmaakte kleed aanleggen , de 
grondkleur allengs in het gele en vervolgens in een fraai aal- 
beziënrood over. In de gevangenschap treedt dit rood echter 
zeldzaam te voorschijn. De drie volgende soorten, de eenigen 
van ons werelddeel, worden ook in ons land waargenomen, 
maar twee van deze slechts bij uitzondering. 
De groote Kruisbek, Loxia pytiopsittacus ^ is de grootste 
van het geslacht , en bereikt zeven duim lengte. Hij broedt in de 
noordelijke en gematigde streken van de oosthelft van Europa, 
komt slechts zeer enkel , wanneer hij na den broedtijd somtijds 
zwervende is, in de overige landen van ons werelddeel, en 
werd ook in dezen tijd in ons rijk enkele reizen aangetroffen. 
Hij nestelt hoog op sparreboomen, van December en Januarij tot 
Junij. Het nest is vervaardigd uit digt in een geweven drooge tak- 
jes van sparreboomen en korsmos, en de drie tot vier eijeren zijn 
witachtig en met vlekjes van allerlei donkere kleuren geteekend. 
De gewone en gemeenste soort, die eenvoudig Kruisbek, 
9 * 
