DE HOENDERVOGELS. 
183 
wortel met vederen bekleed ; zij hebben in den regel vier, zelden 
drie teenen , die gewoonlijk spanvliezen vertoonen ; hun slokdarm 
is van een krop voorzien, waarin het voedsel geweekt wordt, 
alvorens het in de maag komt, wier wanden van zeer krachtige 
spieren en van binnen met een hard vlies bekleed zijn, beide 
dienende om de harde deel en der spijzen fijn te wrijven. Zij 
eten zaden , vruchten , insekten , en vooral hunne maskers , wor- 
men enz. De meesten broeden op den grond en leggen een 
groot getal eijeren, maar de Duiven leggen er slechts twee en 
nestelen op boomen. De jonge Duiven blijven in het nest, totdat 
zij volkomen vederen hebben; de jongen der overige Hoender- 
vogels verlaten het daarentegen kort na hunne geboorte. Men 
treft in alle werelddeelen soorten van deze orde van vogels 
aan, en verscheidene dezer werden getemd en zijn als huis- 
dieren over den geheelen aardbol, zoo ver de mensch zich heeft 
gevestigd, verbreid. Sommige dezer, zoo als de Pasant , zijn 
later wederom verwilderd in streken, waar zij oorspronkelijk 
niet gevonden worden. In Nederland worden in den wilden staat 
slechts een klein getal Hoendervogels aangetroffen. Zij behoo- 
ren tot de volgende geslachten. 
DE P A T R IJ Z E N. 
De Patrijzen, welk woord van den latijnschen naam 
afgeleid is, hebben een krachtig en ineengedrongen ligchaam, 
eenen kleinen kop, korte en afgeronde vleugels, eenen korten 
staart die hangende gedragen en slechts bij hevige aandoenin- 
gen opgerigt wordt, en voetwortels, die bij het mannetje met 
een knobbeltje, of een, somtijds twee zoogenaamde sporen ge- 
wapend is. In Nederland hebben wij slechts twee soorten van 
dit geslacht, te weten, de Patrijs en de Kwartel. 
De Patrijs, Ferdix cinerea^ die ook Yeldhoen en door 
de jagers eenvoudig Hoen genoemd wordt, heeft ongeveer elf 
