DE KIEVITEN. 
161 
DE KIEVITEN. 
Men kan de Kieviten, die in het stelsel den geslachtsnaam 
van Vanellus dragen, beschouwen als Plevieren die van eenen 
kleinen achterleen voorzien zijn. De beide in ons land voor- 
komende soorten zijn de volgende. 
De Kievit, Vanellus cristatus eenen voet lengte en 
is zeer kennelijk aan zijne lange, uit smalle, opwaarts ge- 
krulde vederen gevormde, kuif van het achterhoofd. De pooten 
zijn vleeschkleurig roodbruin, en zijn bek is zwart. De zijden 
van den kop, de borst, buik en de voorhelft der staart- 
pennen zijn wit; de dekvederen van den staart witros, en 
alle overige deelen zwart, welke kleur echter op den kop en 
krop eenen staalgroenen weerschijn heeft, op de slagpennen 
en de achterhelft der staartpennen in het paarsachtige trekt, 
en op den rug in het bronsgroene, op de schoudervederen in 
het koperroode, en op de vleugels in het staalblaauwe over- 
gaat. Bij de jonge vogels is de donkere grondtint flaauwer, 
en alle vederen zijn van lichte zoomen voorzien. De Kievit 
broedt in Europa, noordelijk tot 61°, in A.lgerie en in het 
gematigde Azië tot Japan. Intusschen komt hij slechts op vochtige 
weilanden, of aan lage moerassige plaatsen op heidevelden of 
andere vlakke streken voor. Hij is, in Nederland, vooral op 
alle onze lage weilanden, een zeer gemeene vogel, die in de 
eerste helft van Maart bij ons aankomt en ons in September 
verlaat. Na dezen tijd komen intusschen anderen uit het 
noordoosten tot ons, vertoeven er, naar gelang van het weder, 
langeren of korteren tijd, en enkelen overwinteren er zelfs. 
Hij verraadt zijne tegenwoordigheid dadelijk door zijn zonder- 
ling heesch stemgeluid, waaraan zijn hollandsche naam ontleend 
is, en door zijne vlugt, waarbij hij van tijd tot tijd als het 
ware in de lucht ombuitelt. Ook heeft hij de gewoonte, de 
menschen die zijne broedplaatsen naderen, eerst te gemoet te 
11 
