DE STEENLOOPEES. 
163 
zich door zijn maaksel geheel aan de Plevieren aansluit, maar 
van deze afwijkt door kortere pooten , door de aanwezigheid 
van eenen achterleen, en door eenen aanmerkelijk naar boven 
gekromden, sterk zijdelings zamengedrukten , harden en pun- 
tigen snavel, die een weinig langer is dan de kop. De pooten 
zijn roodgeel en de bek is zwart van kleur. De staartpennen 
zijn aan den wortel en aan het einde wit, voor het overige, 
zooals de slagpennen zwartbruin; de onderdeden van den vogel 
en de stuit zijn wit. De vederen der bovendeelen en die 
der zijden van den krop zijn, bij de jongen, donkerbruin 
met lichte zoomen. In het volkomen kleed is de kop en nek 
w'it, met zwart gevlekt, welke kleur zich over den krop als 
een groot schild uitbreidt; de mantel en vleugels zijn rood- 
bruin met zwarte vlekken. Na de ruijing wordt dit rood- 
bruin door donkerbruin vervangen, en de donkere vederen 
hebben lichte randen. De Steenlooper broedt in de koude streken 
der oude wereld, in Europa zuidelijk tot Jutland. Hij verlaat 
zijne broedplaatsen in September, en keert in de eerste helft 
van Mei naar deze terug. Gedurende den winter werd hij in 
Madera en Noord-Afrika, en in Azië tot Java waargenomen. 
Bij ons komt hij slechts enkel op den trek, maar veelal, ge- 
durende den geheelen winter voor, en hij kiest alsdan tot 
rust- of verblijfplaats bij voorkeur de steenen hoofden langs 
onze kust. Hij heeft, zooals de Plevieren, een helder fluitend 
stemgeluid. Zijn voedsel bestaat uit wormen en allerlei insekten 
met hunne maskers. Hij nestelt op den grond, en zijne eijeren, 
drie tot vier in getal, die in Junij gelegd worden, hebben, behalve 
hunne veel geringere grootte, veel overeenkomst met kieviteijeren. 
DE SCHOLEKSTERS. 
De Scholeksters, die bij de natuurkundigen den naam 
van Haematopus dragen, kunnen beschouwd worden als groote 
11 * 
