170 
VOGELS. 
zelden plaats. Zijne vlugt is ongestadig. Het heeft, ten opzigte 
zijner voortplanting veel overeenkomst met de Watersnip, maar 
de eijeren zijn veel kleiner. 
DE grutto’s. 
Het geslacht der Grutto’s bevat een klein getal soorten, 
die in hunne gestalte overeenkomst hebben met de Snippen, 
wier pooten echter, vooral het naakt gedeelte der schenkels, 
langer zijn, die kleinere oogen en eenen veelal, min of meer 
opwaarts gekromden bek hebben, nacht- maar geen dagvogels 
zijn, en een van het winterkleed aanzienlijk verschillend zomer- 
kleed hebben. Hun staart is aan het einde regt. De wijfjes 
zijn aanzienlijk grooter dan de mannetjes. De jongen zijn in 
den beginne met een ros, op de bovendeelen van eenige 
zwarte lengtestrepen afgezet dons bekleed. Zij broeden op voch- 
tige, moerassige plaatsen, vooral langs de kuststreken, voeden 
zich met wormen, slakken en insekten, en nestelen op den 
grond. In Nederland worden slechts de twee volgende soorten 
aangetrofien. 
De Grutto, Limosa aegocephala, ook Marei en Griet, 
in Overijssel Griet of Grit, in Vriesland Schries of 
Schrier genoemd, is de grootste van onze inheemsche soorten 
en hieraan, zoo als aan den aan de groote eindhelft zwarten 
staart te herkennen. Het wijfje heeft IbVg duim lengte, waar- 
van er 4 op den bek en 3 op den staart komen. De lengte 
van het mannetje bedraagt 1 of 3 duim minder. De pooten 
zijn zwart, bij de jongen donkergraauw. De bek is vuil rood- 
geel, bij de jongen vleeschkleurig, maar steeds naar voren 
zwartbruin. De slagpennen zijn steeds zwartbruin, maar aan 
den grond wit, en de staart is zwart, maar aan de kleine 
wmrtelhelft wit. In den winter zijn alle bovendeelen, de hals 
en krop grijsbruin; de borst en buik, de stuit en eene streep 
